Even Huggen

Op dertig meter bij ons vandaan stopte een lange, zwarte taxi. Er stapten zes jonge meiden uit, naar schatting allemaal rond de twintig. Er werd geroepen, aan elkaar getrokken, gewezen en gelachen. Iemand riep: “Wij gaan al vast naar het hotel!”, En de groep splitste zich op.

Twee van de jongedames kwamen onze richting uit en spreidden hun armen: “Ja fijn, even huggen!”. Ik en mijn mede-huggers kregen van allebei een spontane, vluchtige knuffel.

“O, wat leuk om jullie eens in het echt tegen te komen! We hebben er al zoveel over gehoord! En nu zijn we een weekendje uit, en dan komen we jullie tegen!”.

Hun reis was deze dag in Nijmegen begonnen. Eén van de meiden zou gaan trouwen. Voor het vrijgezellenfeestje was een weekend in Haarlem geregeld. De eerste excursie was een bezoek aan een bierbrouwerij geweest.

“Ik zou zo graag ook eens mee willen doen”, zei één van beiden, “komen jullie ook wel eens in Nijmegen?”

“Voorlopig nog niet, maar vinden jullie het leuk om nu mee te doen?”, vroeg ik, “Hebben jullie hier tijd voor?”

De vraag overviel ze zichtbaar. Ze hadden kort overleg en besloten op de uitnodiging in te gaan. Ik voorzag ze van Free Hugs borden en een kwartier lang werd ons team die middag uitgebreid met twee spontane, vrolijke, jonge meiden uit Nijmegen! Ja fijn, even huggen!

Deze dagen

Begin deze maand was er opeens een warme, zonovergoten vrijdag. Reden genoeg voor mij om die middag onaangekondigd een uurtje Free Hugs aan te bieden op de Botermarkt in Haarlem Centrum. Ik had het goed aangevoeld; behalve door de zon, werd ik ook verwarmd door een overdaad aan spontane glimlachen en knuffels op straat. En, er ontstonden een paar bijzondere gesprekken.

De dag erna stond ik – dit keer wel aangekondigd – Free Hugs uit te delen op de Binnenweg in Heemstede. En op een gegeven moment bevond ik me voor het filiaal van een bank. Van de overkant zag ik een vrouw naar me kijken en glimlachend op me af komen. In een modern, fel gekleurde jas, kort wit haar; ik schatte haar leeftijd op ‘net in de 70’.

“O, wat leuk dat ik U hier zie! Ik heb zo’n behoefte aan een knuffel van U!”. Ze spreidde haar armen en wisselde een ontspannen, intense knuffel met me uit. “Weet U, ik zag U gisteren ook staan op de Botermarkt. Ik was daar met een vriendin en we zaten op het terras. Toen ik opstond wilde ik naar U toelopen om een knuffel te halen, maar U was net in gesprek. Dus toen ben ik maar weg gegaan.”

Ik uitte mijn verbazing en nodigde haar uit om iets meer te vertellen.

“Weet U, ik heb net gisterenochtend mijn moeder begraven. En toen zat ik daar met mijn vriendin. We zagen U knuffels uitdelen en vonden dat zo hartverwarmend. Ik kan deze dagen echt wel wat knuffels gebruiken.”

Nadat ze haar bankzaken geregeld had en ik haar weer naar buiten zag komen, heb ik haar met mijn handen nogmaals naar mij toegewenkt: “Nog eentje extra, mevrouw?”.

Toeval

Op zaterdag 1 april stond ik voor het eerst Hugs uit te delen in Heemstede. De middag was begonnen onder een wolkendek en een incidentele druppel regen. Na een klein kwartier brak de lucht open, en kietelde een schuchter zonnetje op het straatbeeld. Zo ook op de Binnenweg.

Niet lang daarna arriveerde Sanne. Dit is niet haar werkelijke naam trouwens, maar omdat ik nog niet heb gevraagd of ik haar naam mag gebruiken, voor nu een gefingeerde naam. Sanne had al een paar weken eerder aangegeven graag een keer mee te willen doen, en het ook wel spannend te vinden. Vandaag was ze erbij gekomen.

We ontmoette elkaar weer, kletste wat bij, en ook Sanne nam een Free Hugs bordje in haar hand. Deze mooie, zelfverzekerde vrouw maakte snel contact met haar eigen ontspanning en vreugde. Dus het duurde niet lang of ook zij wisselde knuffels uit met voorbijgangers.

Op een gegeven moment stond ik een paar meter van Sanne vandaan, toen ze een Indisch uitziende vrouw aansprak. De vrouw keek haar even aan en maakte met haar hand een afwijzend gebaar. En gaf ook een antwoord. Ik zag op het voorhoofd van Sanne rimpels verschijnen, ze fronstte. “Johanna?”, vroeg ze. De vrouwen keken elkaar aan, en er was weer een klik. Sanne had Johanna herkend aan de klank van haar stem: een vriendin, die ze 20 jaar niet gezien had.

Er is daarna meer uitgewisseld dan een knuffel. Ook adres en emailgegevens werden over en weer genoteerd. Naderhand zei Sanne tegen me: “Ik weet nu dat dit de reden was waarom ik hier vandaag moest zijn, deze ontmoeting”.