He shut up and hug me

Woensdagmiddag, 23 graden in de zon en ik sta op de Grote Markt in Haarlem. Het is lunchtijd, de terrassen zijn goed gevuld. In mijn rechterhand een bordje Free Hugs, welke aan beide kanten dezelfde tekst heeft.

Opeens klinkt vlak achter mij een vrouwenstem. ‘Oh, you wanna free hug? I give you a hug! I’m gonna teach you how to give hug! I do this all the time, I do this to all my collegues.’

ik draai me om en zie twee vrouwen, een kleine Aziatische en een iets langere, blanke vrouw. De Aziatische vrouw praat vlot en omarmt me direct. Terwijl ze me stevig vasthoudt blijft ze doorpraten.

‘You like to hug? I love to hug. I hug my collegues always when I see them. You want kiss too?’

‘No, I don’t kiss, I only hug’, zeg ik. Mijn mond is nu vlak naast haar oor. Er gaan nu veel gedachten en gevoelens door me heen. De meeste aandacht trekt het feit dat ze blijft praten, terwijl ik tegelijkertijd in haar omarming continu een prettige aanwezigheid voel.

We laten los en praten verder. De blanke vrouw zegt in het Nederlands dat haar collega weinig Nederlands spreekt. Ik besluit Engels te blijven praten.

De Aziatische vrouw vertelt dat ze uit Maleisie komt en hier negen jaar geleden is komen wonen. Nederlanders zijn niet zo fysiek, is haar ervaring. En huggen is belangrijk voor haar.

‘When I come here, I wrote a script for whoever will be my boyfriend’ zegt ze, ‘It has ten rules. One of it, it says: if I’m angry don’t talk to me, be quiet and give me a hug. Simple as that. When I’m angry, don’t talk, just hug!’.

‘And how does that work out for you?’ vraag ik.

‘Now my boyfriend knows. When I’m angry, he don’t talk to me, he shut up and hug me. Then I’m relaxed’.

Niet verteld

Ik sta Free Hugs uit te delen op de Binnenweg in Heemstede. Onder het publiek deze zaterdagochtend zie ik opvallend veel degelijk geklede senioren. Naast mij op de brede stoep staat al enige tijd een man van rond de 80, Ik denk dat hij wacht op iemand die binnen aan het winkelen is.

Nu richt ik me tot hem. ‘Wilt u een gratis knuffel, meneer?’.

Hij kijkt me verbaasd aan. ‘Wat bedoelt u precies?’

Ik leg uit wat ik doe. Na een aantal vragen en antwoorden over en weer, bedankt hij voor een hug. Er ontstaat een gesprek.

‘Het is echt niet alledaags de vraag die u mensen stelt. Ik vind het een bijzonder initiatief. Mensen worden er vrolijk van. Maar dat ben ik van nature al’, zegt hij.

Hij is een poosje stil. En opeens is er een glimlach op zijn gezicht.

‘Vorige week’, gaat hij verder ‘heb ik iets opmerkelijks meegemaakt. Ik liep hier de Hema in en een vrouw van een jaar of 50 sprak me aan. Meneer, zegt ze, wat heeft u toch een stralende glimlach. Mag ik u wat vragen? Ik zoek een man met een warm hart! Ik stond met een mond vol tanden. Ik ben al getrouwd, heb ik haar geantwoord. Nou, ik vond het ook wel jammer kan ik je vertellen. Want ook al was ze veel jonger, het was best een heel aantrekkelijke vrouw om te zien.’

Weer is het even stil. En is er een brede glimlach op zijn gezicht. ‘Ik heb het mijn vrouw maar niet verteld’.

Walk of shame

Een maandagmiddag half twee in het centrum van Haarlem. Met mijn linkerarm houd ik mijn Free Hugs bordje omhoog. Ik zie een grote stoere dertiger met een fiets aan zijn rechterhand mijn kant op komen lopen. Hij komt recht op me af.

Nu ik mijn blik op hem gericht houd, zie ik dat hij een mouwloos t-shirt en verschillende tattoos op zijn armen draagt. Dichterbij gekomen reikt hij zijn linkerarm naar me uit.

‘Ja hoor, van mij krijg je wel een hug’, zegt hij. We wisselen een fijne knuffel uit. Als we elkaar weer loslaten bedank ik hem voor de kwaliteit van zijn aandacht.

‘Ik ben net wakker’ glimlacht hij, ‘and I’m walking the walk of shame.’

‘Wat is dat ‘the walk of shame’?’, vraag ik. ‘Ik ken dat niet.’

‘Ik heb net afscheid genomen van mijn zondagmiddag scharrel en heb een wilde nacht achter de rug. Ik heb haar verteld dat ik haar niet meer ga zien. Dat is ‘the walk of shame”

‘O’, zeg ik. Ik ben even stil. Er is nu een verscheidenheid aan gedachten in mijn hoofd. ‘Maar hoezo dan shame? Moet je je ergens voor schamen?’

‘Weet je, ik heb het geprobeerd, man, relaties en zo. Maar dat is niks voor mij. Het gaat steeds mis. Ik ben van het plezier maken. Dus daarom heb ik net weer afscheid genomen. En loop ik nu naar huis, the walk of shame.’

Precies hetzelfde

Ik sta op de Botermarkt, een zonnige vrijdagmiddag. Ik zie een kleine vrouw van een jaar of 70 mijn richting op lopen temidden van twee 50-gers. Zowel de vrouw als de mannen hebben een breed, fors postuur. Ik denk een moeder en haar zoons.

Dichterbij zwaait de rechterarm van één van de mannen richting mijn bordje en zegt hij iets tegen de vrouw. Dan ziet zij mij ook. Er verschijnt een brede glimlach op haar gezicht.

Ze staan nu vlakbij. De vrouw opent haar korte armen en omhelst me. ‘Wat leuk, ja hoor, van mij krijg je wel een hug!’, roept ze. De twee mannen staan stil en hebben een brede glimlach op hun gezicht. Als ze klaar is, houdt ze me nog even vast en geeft me vlug een kus op iedere wang.

‘Dank u wel voor deze fijne knuffel, mevrouw’, zeg ik, ‘en wat een spontane reactie van u.’

‘Ja, maar van jou heb ik nog geen kussen gehad!’, zegt ze.

Ik wijs met mijn rechterhand naar het bordje. ‘Ik deel ook geen kussen uit, ik geef hugs’.

‘Nou, voor mij betekent dat precies hetzelfde, hoor!’