Jij stelt jezelf open

Een groep van zeven vrouwen, allemaal 50-gers, komt op me af lopen. Ze kijken druk om zich heen, ze kletsen, er klinkt een lachsalvo, iemand tikt een ander aan.

‘Kijk, Free Hugs, dit is iets voor jou!’, roept één van de vrouwen.

Een vrouw met kort, bruin krulletjeshaar kijkt om zich heen en draait rond. Ze staat op 3 meter bij me vandaan.

‘Kijk, hier! Deze meneer. Hij heeft Free Hugs in zijn hand.’

Ze ziet me nu. Ze kijkt naar mijn gezicht en kijkt naar het bordje in mijn hand. Haar gezicht ontspant, ik zie een glimlach verschijnen. ‘O ja, hoor, dat wil ik wel’, zegt ze.

Ze loopt drie kleine passen naar me toe en omarmt me. Ik buig me een beetje voorover, ze is korter dan ik. We blijven omarmt staan. En ik voel een ontspannen aanraking. Dan laten we elkaar los.

Ze kijkt me aan. ‘O, dit is zo mooi dat ik dit tegen kom vandaag’, zegt ze.

‘Hoezo?’, vraag ik ‘is het je verjaardag of vrijgezellenfeestje?’

Ze glimlacht en legt uit dat dit niet het geval is. Haar vriendinnen hebben vandaag uitgeroepen tot haar dag. En laten haar alllemaal dingen doen die ze prettig vindt.

‘En dat ik jou op mijn pad tegenkom, dat is zo…. Dankjewel!’ In haar gezicht zie ik een verscheidenheid aan uitdrukkingen elkaar opvolgen. Ze slaat haar ogen neer en is stil.

‘Jij dankjewel’, zeg ik. ‘Of beter, bedank jezelf! Jij stelt je open, jij komt een knuffel uitwisselen. Dus jij creëert dit nu.’

Ervaren en ontdekken

Ik zie haar naar op 10 meter afstand van me naar me kijken. Halverwege de dertig, bril en lang, krullend, bruin haar. De man praat nog tegen haar. Op haar gezicht verschijnt een glimlach en dan is er een ontspanning in haar hele gezicht te zien.

‘O, ja hoor, Free Hugs! Daarvoor kom ik naar je toe, altijd!’, zegt ze. Vanaf de andere kant van de kruising komt ze naar me toe lopen, houd even in om twee fietsers voorbij te laten gaan en spreid haar armen.

Als we voor elkaar staan omarmen we elkaar. Ik doe mijn ogen dicht. Mijn aandacht breng ik in mijn lijf; ik ervaar een stevige omhelzing. En in stilte en met aandacht blijven we even zo gearmd staan.

Ik laat los, open mijn ogen en zie dat de man nu ook bij ons staat. ‘Moet je ook doen!’, zegt ze tegen hem.

De man, ook halverwege de dertig met een kaalgeschoren hoofd blijft even staan en kijkt me aan. Ik spreid mijn armen en richt me tot hem. ‘Weet je het zeker?’, vraag ik. ‘Ja’, zegt hij.

We wisselen een knuffel uit. Ik voel spanning in zijn lichaam en we laten elkaar weer los.

‘Zeg, ik heb een vraag. Hoe was dit voor je? Toen ik haar losliet zei ze ‘moet je ook doen’ tegen je. Was het nu jouw eigen keuze om me te omhelzen of deed je dit omdat zij het zei?’

Beiden zijn stil en kijken me aan. Hij begint van zijn ene been op zijn andere been te wiebelen.

‘Nee, ik wilde niet. Maar heb het toch gedaan, omdat zij het zei’, zegt hij.

Zo begint een nieuwe ontmoeting deze drukke zondagmiddag in Haarlem. Ik vertel dat het me niet gaat om de Hugs, maar om mensen bewust te maken. Dat je ieder moment kunt kiezen. En dat je gelukkig vrij bent om te kiezen. Ik laat een ander graag ervaren en ontdekken.

Ouwe koeien

‘Ik hoef geen knuffel van u, meneer’, zegt ze en brengt haar hand naar me toe. Ik reik haar de mijne en onze handen vinden elkaar. ‘Maar ik wordt wel vrolijk van uw actie. Waarom doet u dit eigenlijk?’

Ik sta voor mijn kraampje op de cursusmarkt van de bibliotheek Haarlem. Er is een continue een stroom van voorbijgangers. De helft van hen schenkt aandacht aan de kraampjes en standhouders, de andere helft loopt door om boeken te ruilen.

‘Ik doe dit om mensen bewust te maken. En om in gesprek te komen. Ik ben zo benieuwd of ze bewust leven en of ze gelukkig zijn.’

‘Nou, dan heeft u de juiste getroffen. Ik ben heel gelukkig met mijn leven’, zegt de vrouw.

‘Hoe doet u dat precies, mevrouw?’, vraag ik.

‘Ik geniet van het moment. En dwing mezelf nergens toe. En ik voel me zo jeugdig als een kind.’

We praten lang door met elkaar. Ik ontdek dat ik met een wijze vrouw in contact ben, die dingen zegt waar ik in mijn trainingen ook aandacht aan besteed. We vinden elkaar in de gedachte dat dit soms lessen zijn, die we als kind van nature beter aanvoelden dan als volwassene.

‘Je zou kunnen zeggen dat ik in mijn training eigenlijk ouwe koeien uit de sloot haal’, zeg ik en we schateren het uit.

Wanneer ze afscheid neemt, zegt ze: ‘Ik wens u veel succes met uw ouwe koeien, meneer!’.

Vreemd en vrolijk

Het is woensdagmiddag, zonnig en 25 graden. De terrassen op de Grote Markt in Haarlem zijn vol.

Ik spreid mijn armen en nodig mensen uit voor het uitwisselen van een knuffel. ​Mijn handen zijn leeg. Ik ben omcirkeld door vier jonge vrouwen, die allemaal een bordje ‘Free Hugs’ omhoog houden.

Eerder zaten ze op een terras en observeerden mij. Daarna kwamen ze een groepsknuffel halen. Hun enthousiasme raakte me.

‘Hebben jullie misschien zin om een keer mee te doen?’, vroeg ik.

‘Nu?’, antwoordde één van hen.

‘Dat kan, als jullie daar tijd en zin in hebben’, zei ik.

Er volgde een kort overleg met elkaar. Alle vier wilden ter plekke meedoen.

Ik haalde extra bordjes uit mijn rugzak en deelde ze uit. Ik vertelde een aantal dingen waar ik tijdens het huggen altijd op let. En stelde hen daar een aantal vragen over.

Nu staan ze hier op het midden van het plein voorbijgangers uit te nodigen. De eerste hugs worden uitgewisseld. Eén van hen neemt de tijd voor een gesprek met een man in een elektrische rolstoel.

Ik blijf in de buurt. Ik loop om beurten bij ze langs en informeer hoe ze het ervaren.

‘Een beetje vreemd’, zegt één van hen.

‘Kan je daar iets meer over zeggen?’, vraag ik.

‘Het is vreemd om dit zo met onbekenden te doen’, zegt ze ‘maar ik wordt er ook vrolijk van!’.