Tjost brilliant!

Het is woensdag en de zon straalt vanmiddag in Haarlem. De afgelopen week is mijn aandacht door omstandigheden vooral gericht geweest binnen kleine familiekring. Daar zijn veel hugs uitgewisseld. Nu is er weer ruimte en behoefte om de aandacht naar buiten te keren.

De eerste minuten op De Grote Markt voelen wat onwennig. Het terras op het plein neemt meer ruimte in beslag dan anders, valt mij op. Het is vol mensen, ik zie veel zonnenbrillen en petjes. Ook de terrassen in de verte zijn goed gevuld.

Er trekt een continue stroom van voetgangers langs. Om me heen hoor ik veel Nederlandse, Duitse en Engelse woorden worden gesproken.

Een stevige vrouw van dik in de zestig komt op me afgelopen. Ze draagt een oranje gekleurde jurk, met grote, lichtgekleurde bloemen erop geprint. Behalve haar brede heupen en benen, zie ik als eerste haar glimlach en haar onderarmen die ze geopend voor zich houdt. Ze loopt recht op me af.

`Cum ´ere, luv`, zegt ze, `Yur so beautiful`. Haar stem klinkt een beetje hees en laag. Ze praat rustig en articuleert haar woorden duidelijk. Een onmiskenbaar Engels accent.

Ik kijk haar aan, glimlach en open nu ook mijn armen voor haar. `You´re so welcome`, zeg ik.

We omarmen elkaar, staan stil en zwijgen. Ik breng mijn aandacht naar binnen, naar mijn lichaam. Voel haar lichaam tegen me aan op veel fronten. Ik ervaar kalmte en contact. Ik blijf met mijn aandacht bij onze aanraking en voel dat ze haar spieren weer aantrekt en haar omarming los laat. Ik laat haar ook los en doe een stapje achteruit.

´People shou be doin´ this a lot more`, zegt ze. ´Tis so positive!´.

We praten met elkaar. Ze komt met twee vriendinnen uit Engeland. Ze zitten nu op het terras en hadden mij al opgemerkt. Alledrie waren ze zo onder de indruk. De oudere vrouw die eerder een hug met me uitwisselde, is één van haar vriendinnen. Free Hugs heeft nog niet eerder gezien of van gehoord.

Ze herhaalt hoe prachtig ze dit vindt. Ik hoor haar zeggen`Tjost brilliant!`

Nu ik dit schrijf geniet ik nog steeds van deze ontmoeting. Het voelt als het thuiskomen in een hug, gewoon schitterend.

Andere bestemming

Ik heb zojuist het woordje ‘HUG’ uit de regel hierboven weggehaald. Iedere week kun je in De Digitale Hug de slogan zien staan ‘Ieder HUG moment is Uniek’. Nu lees je hier iets anders. Dit keer krijgt de Hug van mij namelijk een heel andere bestemming.

Maandagavond 14 mei is plots mijn schoonvader overleden. Hij is 85 jaar oud geworden. Zo’n veertig jaar van zijn leven was hij MS-patient. Ik heb hem niet anders gekend dan gekluisterd aan een rolstoel. En ondanks zijn fysieke beperkingen, een positief en humoristisch man. Een oprecht, karaktervol mens is niet meer. Hij laat vier prachtige zonen achter, waaronder mijn levenspartner.

Dinsdag waren we bijeen in het huis van de oudste broer en zijn gezin. De aanwezigheid van de uitvaartleidster bracht de aandacht samen en in mum van tijd was de uitvaart besproken en in gang gezet. Na haar vertrek vloog ieders energie weer alle kanten op. Zeven mensen zetten zich – alleen of in wisselende samenstelling – aan het bellen naar familie en vrienden, het controleren van adressenlijsten en het formuleren van een tekst voor de rouwkaart.

Van mijn eigen vader heb ik zestien jaar geleden afscheid genomen. Mijn moeder overleed vier jaar later. Door deze ervaringen en de centrale rol die ik toen bij hun uitvaarten heb mogen en kunnen vervullen, ben ik redelijk op de hoogte wat er bij komt kijken.

Ping!

Er komt een app binnen. ‘Hoe gaat ‘t?’, lees ik.

De vraag brengt me naar nu. Ik voel dat mijn verdriet aan de oppervlakte ligt. En ik heb de behoefte om deze dagen vooral bezig te zijn in deze kleine familiekring. De buitenwereld hou ik liever wat op afstand, die mag even doorgaan zonder mij.

Ik merk dat ik moeite heb om me te concentreren. Ik realiseer me dat ik onbewust de overtuiging heb aangenomen ‘hoe vaker je een afscheid meemaakt, hoe makkelijker het wordt’. Op dit moment ervaar ik dit niet zo. En ik twijfel of dit werkelijk zo werkt. Ieder afscheid is uniek; het is en blijft een precair en bijzonder proces.

Ik ervaar wel een verandering op een ander vlak. Doordat ik nu zichtbaar ben met The Hug Connection, ontmoet ik mijn zwagers en schoonzussen anders. Ik toon en ervaar meer zachtheid en oprechte verbondenheid in onze contacten. Ook fysiek is er zichtbaar meer contact: een Hug hier, een hand daar op een schouder, arm of knie. Ik vind dit prettig. Liever gebruik ik niet zo veel woorden, een gebaar zegt alles.

Morgen wordt de kist gesloten en hebben mijn partner en zwagers ook geen vader meer. De Hug die ik hierboven heb weggehaald verbind ik dit keer aan mijn schoonvader. Met alle liefde en respect geef ik deze Hug en mijn schoonvader hierbij samen een andere bestemming.

Een Hug voor jou, Theodoor Steven Roes.

Zie je wel!

Het is woensdagavond en ik bezoek een netwerkbijeenkomst van bewuste ondernemers in Haarlem. De ruimte is een lunchroom aan het Spaarne, speciaal voor ons nu ook deze avond geopend. Het voelt als ‘thuis aan de keukentafel’.

Ik ben in gesprek met twee vrouwen, de ene geeft healings en de andere verzorgt yoga lessen en tekent daarnaast ook illustraties. We kennen elkaar van gezicht en hebben nu rustig de tijd om elkaar beter te leren kennen.

“Ik sta minstens één keer per week ergens in Haarlem Free Hugs uit te delen”. zeg ik, “en met mijn achtergrond als Mindfulness trainer en NLP coach, gaat het me niet zozeer om die HUG, maar veel meer om mensen bewuster te maken van ‘leven in het moment'”.

Wat later komen we te spreken over de effecten die ik zie op straat.

“Ik stond zondagmiddag bij De Grote Markt. Ik zie daar een vrouw en een man, allebei van rond de zestig. Ze lopen op tien meter afstand van me. Zij ziet mijn bordje en leest hardop wat ze ziet staan. “Free Hugs”, zegt ze. Ze krijgt een hele brede glimlach en begint te lachen. En terwijl ze me blijft aankijken en nog steeds doorloopt, gaat haar lach over in een luidere lach die over de hele markt te horen is. Ik wordt daar vrolijk van! Dan denk ik: heerlijk, dat ik zo kan genieten van deze vrouw en haar bulderlach. En dat alleen maar omdat ik hier sta met dit bordje in mijn handen”.

De twee vrouwen luisteren geboeid naar mijn belevenis. Ook bij hen zie ik nu glimlachen op de gezichten.

“En weet je wat ik dit keer heb gedaan?” ga ik verder, “Gewoon vanuit die rust ben ik ze alleen maar blijven nakijken, observeren. En weet je wat ik zag? Ze lopen door en een paar passen verder kijken ze elkaar aan, gaan ze iets dichter naast elkaar lopen en zie ik opeens haar linkerarm uitreiken naar zijn rug en even de arm om zijn middel slaan. Zo bijzonder! Ik dacht: zie je wel, ik zeg altijd dat ik met mijn Free Hugs meer verbinding zichtbaar maak op straat, maar het gebeurd echt!”.

Snel leven

Het is zonnig deze middag. Midden in het centrum van Haarlem staan de praalwagens van het Bloemencorso 2018 opgesteld.

Aan het andere einde van de lange winkelstraat sta ik met mijn bordje Free Hugs. Hier op het Klokhuisplein is er veel publiek op de been. Een continue stroom aan mensen loopt rustig langs. Soms staan mensen stil en bekijken de indrukwekkende kerk. Sommige mensen fotograferen hem. Andere mensen staan stil en turen op een plattegrond. En er staan voortdurend mensen stil die met hun ogen over de terrassen gaan om te zien of er nog een tafeltje vrij is.

Met mijn bordje in mijn rechterarm omhoog gestoken trek ik veel aandacht. Veel voetgangers kijken naar me en regelmatig hoor ik iemand hardop lezen wat er staat: “Free Hugs”. Een mannenstem, een vrouwenstem, een stem met een Rusische tongval, een harde stem, een lichte stem…

Ik zie een vrouw van een jaar of 40 lopen met een meisje naast zich van een jaar of 10. Beiden lichtbruin haar, licht gekleurde rokken aan en sportschoenen aan de voeten. Ze zijn met elkaar in gesprek, terwijl ze doorlopen en ook hun omgeving in de gaten houden.

Nu zijn ze op vijf meter afstand van me. Op het gezicht van de vrouw zie ik een glimlach verschijnen.

Ik hoor het meisje vragen: “Wat doet die meneer?”

De vrouw antwoord: “Die meneer vindt dat we te snel leven”.