Volg de man

Een zonnige zaterdagmiddag en de terrasjes zijn vol. Ik sta hier Free Hugs uit te delen, op de hoek van het Klokhuisplein. Veel mensen hebben me vanuit hun stoel op een terras al een poosje geobserveerd.

Een man en vrouw van ver in de zestig zijn opgestaan en lopen nu langs.De man passeert, kijkt me aan, kijkt omhoog naar mijn bordje en zegt: “Free Hugs, we gaan deze kant op!”. Hij wijst in de richting van De Grote Markt. En de vrouw volgt.

De vrouw loopt een paar passen achter de man. Haar ogen blijven gericht op mij. Ik glimlach naar haar. Als ze voor me staat, komt ze tot stilstand.

“t Is mooi”, zegt ze, “maar iedereen zou zich meer bewust moeten zijn en zich overgeven aan het goede”.

Ik weet niet precies wat ze bedoelt. Ik neem de gok dat het over mijn knuffels gaat.

“Niet iedereen vindt dit prettig, mevrouw, zo een knuffel uitwisselen op straat”, antwoord ik.

“Nee, maar mensen zeggen dat ze dit soort acties mooi vinden, maar zelf gedragen ze zich er niet naar. Iedereen is een zondaar. Iedereen die leeft heeft gezondigd. Als we nou allemaal onze levens in handen van de Heer leggen, zou de wereld zoveel beter zijn.”

“Niet iedereen is gelovig of gebruikt die woorden”, zeg ik.

“Nee, maar iedereen die leeft heeft gezondigd. Daarom is Hij voor ons gestorven. En als we allemaal onze levens in handen van de Heer leggen, echt, dan zou de wereld zoveel beter zijn.”

Ik kijk haar aan. Ik voel mijn glimlach verstarren en zeg niets. Ik blijf haar in de ogen aankijken. Ik haal mijn linkerwenkbrauw omhoog en voel hoe ik mijn mondhoeken lichtjes een beetje naar beneden druk.

De vrouw loopt verder. En ze volgt de man.

Gevalletje grenzen bewaken

Met mijn bordje Free Hugs sta ik deze zaterdagmiddag weer in het hartje Haarlem. Er is veel publiek op de been, het is een bedrijvige markt.

Ik zie haar vanuit de Barteljorisstraat op me af komen lopen. Een kleine, magere vrouw van een jaar of zestig. Ze rolt een boodschappenkarretje achter zich aan. Mijn aandacht wordt getrokken door haar fel gekleurde jurk. Ze draagt daarboven een felgekleurde sjaal, die ze rond haar blonde, opgestoken haren heeft gewikkeld. Als ik mijn blik vluchtig langs haar heen laat gaan, lijkt het alsof ik een schoolmeisje zie.

Ik blijf haar aankijken. Observeer haar. Ik zie nu dat ze rode lippenstift op haar lippen draagt. Ze kijkt gespannen langs mensen heen, manoeuvreert zichzelf en haar boodschappenkarretje er tussendoor en loopt nu vlak in mijn buurt.

“Wilt u een knuffel, mevrouw?”, vraag ik haar met een kalme, uitnodigende stem.

Ze blijft strak voor zich uit kijken. Dan kijkt ze omhoog naar mijn ogen. Haar gezicht klaart op.

Nu staat ze voor me en zegt: “Ja, hoor, ik wil wel een kus!”.

De vrouw tuit haar rode lippen en brengt haar hoofd en mond een beetje naar voren.

“Nee”, zeg ik spontaan, “ik zei geen kus, ik zei een knuffel!” Ik spreid mijn armen en laat zien wat ik bedoel.

Ze staat stil, zegt niets en laat mijn reactie tot haar doordringen. Ze spant haar gezichtsspieren strak aan. En ik zie een frons op haar gezicht komen. Haar mondhoeken gaan nu lichtjes naar beneden.

“Dan niet!”, zegt ze. Ze draait zich om en loopt verder.

Ik denk: tja, jammer dan, gevalletje grenzen bewaken……

Samen op een pad

Ik sta op mijn favoriete hoek op het Klokhuisplein. Twee bordjes Free Hugs houd ik boven mijn hoofd, zodat mensen van beide kanten kunnen zien wat ik hier te bieden heb.

Vanuit de kant van de ondergrondse parkeergarage zie ik een vrouw aan komen lopen met zwart, kort haar. Ik schat haar halverwege de dertig. Naast haar loopt een lange, forse man met bril. Ongeveer dezelfde leeftijd. Hij duwt een kinderwagen voor zich uit.

Vanut de verte kijken de man en vrouw naar mij. Ik zie ze allebei glimlachen. Zij blijft naar mij kijken en loopt nu in een rechte lijn op me af. De man stuurt de kinderwagen nu ook in een strakke lijn naar mij toe.

“O, wat een mooi gebaar”, hoor ik de vrouw zeggen. Ze staat nu vlak bij me. “Ja, hoor, bijzonder!”

Ze kijkt me aan, glimlacht en opent haar armen. Ik open ook mijn armen en we omhelzen elkaar. We staan stil. Ik sluit mijn ogen, breng mijn aandacht naar binnen en mijn lijf voelt een ontspannen lichaam van de vrouw. Zacht, warm, ontspannen. Het duurt. Het mag. Ik geniet.

Dan laten we elkaar los. Ik kijk haar aan en zeg: “Wow, wat een fijne omhelsing was dit, dankjewel!”.

Ik draai mijn hoofd nu richting de man. “Wil jij ook eentje?”, vraag ik hem.

Hij glimlacht, blijft stil en doet een pas bij de kinderwagen vandaan. Hij opent zijn armen. In de omhelsing met deze man, reik ik iets meer omhoog. Hij is veel langer dan ik. Dan laten we elkaar los.

“Wat leuk dat jullie zo spontaan op de knuffels in gaan”, zeg ik.

“Ja, dit vinden we mooi”,  zegt de vrouw, “we doen meer van dit soort dingen. We zijn namelijk samen op een pad”.

Even zo nodig

Zaterdagmiddag en ik sta in het centrum van Haarlem. Boven mijn hoofd houd ik een bordje met Free Hugs omhoog. In de verte zie ik een blonde vrouw mijn kant op komen lopen. Ik schat haar halverwege de dertig.

Ze is nu op vijftien meter afstand en ik zie een brede glimlach op haar gezicht verschijnen. Behalve haar mond, doet haar hele gezicht mee. Ze verlegt haar looprichting en komt nu recht op me af.

Ik kijk haar aan en ben me ook gewaar van de omgeving. Ik zie van links drie fietsers aankomen. De fietsers rijden hard en zigzaggen tussen voetgangers door.

Ik kijk naar de vrouw en met mijn handen gebaar ik dat ze oplet. De vrouw staat stil, De fietsers passeren haar in een snelle vaart.

Ze loopt door en staat nu voor me. “Ben je daar weer?”, zegt ze. Haar stem klinkt intiem en liefdevol. “Het is altijd fijn om je hier weer te zien en een knuffel te ontvangen”

Ik denk: ik herken je niet, maar jij mij kennelijk wel…. geeft niets, Shamier, laat de verontschuldiging maar achterwege…..

We omarmen elkaar en zijn stil. Ik sluit mijn ogen en ga met mijn aandacht naar binnen. Ik voel een omhelzing, die afgestemd is op de mijne. Allebei staan we op onze eigen benen, in ons centrum. Allebei houden we elkaar ontspannen vast. Ik voel me compleet aanwezig in nu. Tijd……

We laten los. “Dit had ik even zo nodig”, zegt ze.

Ik kijk haar aan, zij kijkt mij aan. Ik glimlach, zij glimlacht.

“Ik heb niet zoveel tijd”, zegt ze. “Heb om half twee een afspraak bij die Chinese massage. Dus, tot de volgende keer!”

“Graag”, zeg ik, “tot de volgende keer”.