Aankomen

Het is zaterdagmiddag en ik ben in de Koningsstraat. Ik zet mijn fiets vast, berg mijn sleutels op in mijn rugzakje en haal er twee bordjes Free Hugs uit. Ik kijk om me heen, er lopen veel mensen op straat, valt me op.

Ik sla de hoek om en kom op de Grote Markt. Het plein staat vol marktkraampjes, het terrasje is vol en het gonst hier van de mensen. Ik passeer de trap naar de trouwzaal, sta stil voor het VVV-kantoor en aanschouw de reuring om me heen.

Mensen passeren lopend, fietsend, in een rolstoel, soms lopend achter een rollator. Alle leeftijdcategorieen, huidskleuren, de diversiteit van de Nederlandse samenleving is hier nu bijeen op dit plein. En links van me in de Barteljorisstraat zie ik drie jongens met een krant in hun handen voorbijgangers aanspreken. Iedereen kan gratis een krant meekrijgen.

Ik vind de plek waar ik wil staan. Deze plek laat voldoende ruimte om me heen zodat mensen mij met mijn bordjes van een afstandje kunnen zien staan. Ik breng de blanco achterkanten van de twee bordjes Free Hugs tegen elkaar. De tekst is nu van beide kanten te lezen. Ik steek ze de lucht in, kijk voor me en heb direct oogcontact met een vrouw, die rustig mijn kant oploopt. Mijn aandacht wordt getrokken door haar rustige manier van lopen, haar glimlach en de fleurige sjaals om haar hals. Ze heeft een zonnebril op de haren opgestoken en ik zie nu ook dat er een man naast haar loopt. Ze kijkt me aan, komt nu recht op me af en opent haar armen.

“O, wat leuk!”, zegt ze.

Ik denk: nu al? dat is vlot!

Ze komt tegen me aan staan, we omarmen elkaar en ik sluit mijn ogen, richt mijn aandacht naar binnen. Ik merk dat er nog onrust door mijn lijf gaat en ik nog niet in balans sta. De omarming van de vrouw voelt meer ontspannen dan ikzelf ben. De onrust wordt groter.

Ik denk: o jee, wat gebeurd er? ze voelt mijn onrust, dit kan toch niet?! ik ben toch degene die meer ontspannen moet zijn dan de ander? o jee…..

Veel gedachten door mijn hoofd. En ik merk dat ik daarnaast een prettige, ontspannen lichaam voel, die me omarmt.

Ik denk: adem uit, Shamier! gewoon doén!

Ik focus op mijn lijf en ademhaling en neem een diepere teug. En adem uit. En nog een keer. Ik voel de aandacht zakken en mijn bekken en benen voelen groter en zwaarder.

Ik denk: hehe, even aankomen hier.

Engerd

Ik sta op de Grote Markt in Haarlem. Mijn bordjes Free Hugs heb ik in de lucht gestoken en ze zijn zowel van voren als van achteren duidelijk te lezen. Mijn hug-maatje Sandra is er ook vanmiddag; een lange, charmante vrouw van achter in de veertig, Er lopen veel mensen hier en daardoor zijn we soms als koppel niet in één oogopslag zichtbaar.

Ik kijk naar links en zie Sandra hugs uitwisselen met een meisje van een jaar of tien. Een vrouw en man staan bij hen en glimlachen breed.

Nu hoor ik rechts van me iemand zijn keel schrapen. Ik draai me een kwartslag om en er staat een jongeman voor me. Hij heeft zijn armen een beetje opgetild en geopend. Ik schat hem een jaar of vijftien. Schuin achter hem staat een andere jongeman van ongeveer dezelfde leeftijd.

“Ja, hoor”, zegt hij, “een hug uitwisselen durf ik wel”

“Wat fijn,”, zeg ik, “Kom maar hier, jongen”

Ik open mijn armen, doe een stap naar voren en we omarmen elkaar. Ik sluit mijn ogen en breng mijn aandacht naar binnen. Ik voel een lichaam dat gespannen is. Terwijl zijn lichaam mij raakt, voelt het alsof hij zijn gewicht bij me vandaan houdt. We laten elkaar weer los.

“Dankjewel”, zeg ik, “en ik wens je een fijne dag”

“Fijne dag, meneer!”, zegt de jongeman.

De jongeman doet een stap naar links en kijkt zijn maatje aan. Ik zie hem een knipoog geven en de ander knikt lichtjes met zijn hoofd. Ze lopen een paar passen door. Dan kijkt één van de jongens naar links en wijst naar Sandra.

Ik hoor hem zeggen: “Kijk, daar heb je nog zo’n engerd”

From Syria

Ik zie een man van een jaar of veertig, bruine huid. Zijn gelaatstrekken doen me denken aan Molukse vrienden van me. Ik zie hem links van me op een afstandje blijven staan met een fotocamera in de hand. Hij kijkt door de lens en richt deze op mij. Dan loopt hij door en zie ik hem over de hoeken van het kruispunt lopen. Op een afstandje rechts van me blijft hij staan en richt de camera weer op me. En de camera gaat naar beneden.

Nu loopt de man op me af en geeft me een hug. Ik sluit mijn ogen, breng de aandacht naar binnen en ervaar een contact met een lichaam dat gespannen staat. Ik voel armen slapper worden en me weer loslaten.

“Can I take your picture?”, vraagt hij. Hij gebaart met zijn linkerhand dat hij nu een foto van voren wil maken.

“Yeah of course, go ahead!”, zeg ik. Ik houd mijn bordje Free Hugs omhoog, positioneer mezelf recht voor de lens en glimlach naar hem. En naar zijn camera.

De man maakt twee foto’s, brengt zijn camera naar beneden en glimlacht terug.

“Where are you from?”, vraag ik.

“I’m from Syria”, zegt hij.

In mijn gedachten komen herinneringen aan nieuws op TV. Berichten over oorlog, vernielde steden en getraumatiseerde mensen. Ik wordt even overweldigd door een hoeveelheid aan gedachten en gevoelens. Ik merk dat ik contact wil maken. En weet niet zo goed wat ik wil gaan zeggen.

“Are you here on holiday?”, hoor ik mezelf zeggen.

“No, I live in Amsterdam North”, zegt hij. “I’m just here, because I like to walk around and take pictures”.

“You know”, begin ik “when you say Syria, I was kind of shocked. We hear about Syria in the news, It’s so terrible what’s happened there. I feel so much sympathy for you and all the people who live there”

Ik kijk hem nu recht aan. Hij blijft staan en kijkt mij ook recht in de ogen aan. Hij staat stil, kijkt en blijft stil kijken.

Ik breng mijn onderarmen en handen een beetje omhoog en zeg: “Can I hold you, one more time?”

We openen onze armen wijd. Omarmen elkaar. En staan stil. Ik breng mijn aandacht naar binnen. Voel mijn lijf en wordt me gewaar van een stevige, solide rots. We staan stil. Lang…….

…….

En, ik krijg een beeld voor ogen van een wortel van een boom, die diep de bodem in dringt. Mijn aandacht schiet opeens de grond in. En in het lichaam van de man, voel ik nu een soort trilling, een golfbeweging die door zijn lichaam omhoog schiet. Ik adem, ben me bewust en ontspan. De man spant de spieren van zijn armen aan, laat me los, wendt zijn gezicht van me af, draait zich om en loopt bij me vandaan.