So energetic!

Zondagmiddag en ik sta met mijn bordje Free Hugs op de Grote Markt in Haarlem. Het is 2 graden Celsius, terwijl het plein baadt in de stralen van een laaghangende zon.

Vanuit de Barteljorisstraat zie ik een stevige, blanke vrouw van een jaar of dertig mijn richting op lopen. Ze draagt een rode jas en ik zie een bontgekleurde variatie aan sjaaltjes, muts en handschoenen. Ze ziet me nu en er verschijnt een brede glimlach op haar gezicht. 

Ik houd mjin blik op haar gericht, open mijn armen haar richting op en vraag: “Wil je een knuffel?”

Ze blijft me aankijken en komt met brede glimlach nu rechtstreeks naar me toe lopen. Ze opent haar armen en we omarmen elkaar. Ik ervaar een rustige, plezierige verbondenheid.

We laten onze armen weer zakken, ik doe een stapje naar achteren en kijk haar aan.  

“O, wat een fijne aandacht en aanwezigheid in jouw omarming. Dit heb je vaker gedaan, klopt dat?!” vraag ik,

Ik zie rimpels op haar voorhoofd komen. 

“Spreek je Nederlands, speak Dutch?”, vraag ik in één adem. 

“Ik ben… South Africa, onze taal een beetje lijkt…”

“English is easier,” vul ik aan, “No problem!”

Ze is slechts vier dagen in Nederland. En woensdag is haar verjaardag.

“What brings you to Holland? Are you on holiday or working?”

“Well, every couple of years I just want to do something different. And see places that pop up in my mind.”

Ze vertelt dat ze morgen naar het Van Goghmuseum gaat en dat ze daar online al een kaartje voor heeft gekocht. 

Aan het eind van ons gesprek vertellen we elkaar hoe we genieten van de zon die nu zo stralend schijnt. En dat we hier zo vrolijk van zijn. 

“It makes me SO ENERGETIC!”, zegt ze. En ze trekt haar schouders een klein beetje op en beweegt tegelijkertijd haar bekken vlotjes heen en weer. Helemaal afgestemd doe ik met haar mee en staan we samen met onze bekken te draaien.

Daar loopt ze nu, met een grote glimlach verder in de zon. So energetic!

Schokken door het lijf

Het is zondagavond en ik sta thuis in de keuken. Sander staat naast me en kijkt me aan met een gezichtsuitdrukking waar ik ontreddering in lees. Zijn rechteronderarm zit in het gips en hangt voor zijn borstkas in een mitella. 

“Wil je een knuffel?” vraag ik.

Hij komt dichterbij zonder iets te zeggen. We openen onze armen, gaan tegen elkaar aan staan en omarmen elkaar. De gipsen onderarm belemmert ons om tegen elkaar aan te staan. Hij manoevreert zijn rechterarm opzij en nu kan hij hem achter mijn rug brengen. Ik sluit mijn ogen en richt mijn aandacht naar binnen in mijn lichaam. En ik maak contact met rust. 

Ik voel een vertrouwd lichaam tegen me aan, waar nu een lichte trilling door trekt. De trilling neemt toe.en wordt groter. De intensiteit groeit verder en gaat over in kleine schokken. Zijn hele bovenlichaam schokt nu aan een stuk door. Ik blijf stevig staan, houd de focus ook op mijn eigen lijf en rust. Mijn aandacht registreert enkel, er hoeft niets anders. En ik omarm de schokken. 

Sander verplaatst nu zijn gewicht iets naar voren en vindt zijn eigen middelpunt. Het lichaam wordt direct rustiger en staat stil. We staan nu samen in een omarming. Er is rust, stabiliteit en verbondenheid. 

Achtenveertig uur eerder reed Sander op zijn fiets de straat uit en werd aangereden door een scooter. Ze hebben elkaar niet zien aankomen. Hij heeft nog een beeld in zijn herinnering dat ie door de lucht vloog. Het volgende moment dat hij nog weet is dat hij op de grond ligt en er een groepje mensen over hem heengebogen stonden. Daarin herkende hij de stem van onze buurvrouw. Zij heeft binnen mum van tijd adequaat gehandeld. Een ambulance heeft hem naar spoedeisende hulp gebracht. 

De knal is afgelopen met een sisser. Het eindresultaat: een aantal hechtingen op zijn wenkbrauw en kin, een gebroken tand, gekneusde rib, klaplong en gebroken botje in zijn rechterhand. En daarom in het gips voor de komende zes weken. En een lichaam dat hersteld en nog af en toe naschokt van deze gebeurtenis. 

Een uitdagende les in omarmen van het leven en wat we hierin meemaken. Opnieuw stilstaan bij wat er mogelijk is in de huidige ontstane situatie en wat niet. Hoe schokkend ook. 

Koude wangen

Opeens staat ze voor me. Hier op het Klokhuisplein in Haarlem. Een blonde, charismatische vrouw. Ik schat haar begin vijftig. 

We staan in onze winterjassen vlak voor elkaar. Ik zie een gezicht en twee ogen, die me liefdevol aankijken. Ik zie twee armen wijd gespreid, spreid nu ook mijn eigen armen. We omhelsen elkaar. Ik sluit mijn ogen en voel dan een wang tegen mijn rechterwang aan komen. 

“O, wat heb je koude wangen”, zegt ze zachtjes tegen me. 

Ik houd mijn ogen dicht, blijf stil en voel. Er is rust. En warmte……. 

(….)

…. en dan laten we elkaars lichaam los en doen we een stapje naar achteren. De vrouw en ik kijken elkaar aan. 

“Ik heb ook de cursus gedaan” zegt ze. 

“Welke cursus bedoel je?” vraag ik, “Die van die vrouw in het Gooi?”

“Nee, de opleiding is in Haarlem nu ook. Om bewuster met je energie te werken en in balans te zijn”, zegt ze. 

“Weet niet exact welke opleiding je bedoelt,” zeg ik, “Maar fijn, ik kan voelen dat jij heel aandachtig aanwezig bent in jouw omarming. Fijn!”

We praten nog wat door. Ze woont hier in de regio. Ik vraag haar of ze haar kwaliteit ook ten dienste van anderen stelt. Bijvoorbeeld met een praktijk of consulten. Dit is niet het geval, zo ver is ze nog niet. Dan maakt ze oogcontact met iets of iemand achter mijn rug. 

“Ik heb niet zolang de tijd nu, mijn dochters staan daar achter. Ze wachten op me.” 

“Laat me je verder dan niet ophouden,” zeg ik, “Fijn zo contact met je te hebben.” 

Even later op weg naar huis, gaan mijn gedachten terug naar deze ontmoeting en de bijzondere kwaliteit van aandacht die ik daarin heb ervaren. Mijn lichaam voelt helemaal warm. En ook mijn hartje is voelt overduidelijk vol. 

Nieuw!

Het is Kerstvakantie en ik sta met mijn Free Hugs bordjes op een markt. Er zijn veel mensen op de been vanmiddag en de sfeer is gemoedelijk.

Van een afstand zie ik een man en vrouw naderen, beiden halverwege de vijftig schat ik. De man blijft naar me kijken en terwijl hij op me af loopt wordt zijn glimlach breder. Dan spreidt hij langzaam zijn armen. Nu hij slechts een paar passen van me verwijderd is, zie ik dat hij zijn blik van mij weghaalt en richt naar iets achter mij. Zijn glimlach wordt nog breder.

De man staat nu voor me en heeft zijn armen volledig open. Opeens voel ik ook iemand van achteren tegen me aan staan. En er is veel geluid van gelach om me heen. Ik snap niet zo goed wat er gebeurd. 

Ik wordt omarmd door de man die voor me staat, en nu zie ik ook dat we allebei omarmd worden door twee hele grote armen die van achter komen. Ik hoor gelach van meer dan twee stemmen. En dan wordt de omarming losgelaten. 

“Die had je niet verwacht, hé?!”, hoor ik een mannenstem van achter me zeggen. 

Ik draai me om. Zie nu dat er in totaal twee mannen en twee vrouwen om me heen staan. De mannen staan naast me en de vrouwen staan in een omarming met elkaar. Ze begroeten elkaar hartelijk. 

“Geweldig!”, zegt de man die me van voren naderde, “Ik zag je aan komen lopen, geweldig!”. 

Ik heb een brede glimlach. “Dit was voor mij een premiere, heren, helemaal nieuw, zo’n sandwich-HUG!”