Aansporing van een Groene Mug

Pas sinds ik in de buurt van Haarlem woon, weet ik dat haar inwoners ook wel “Muggen” worden genoemd. De leukste verklaring die ik voor deze bijnaam vond, was de legende over een heks. Zij dreigde alle inwoners van de stad om te toveren tot muggen als ze haar niet zouden gehoorzamen. Met eerbetoon aan het onverstoorbare karakter van het beestje, is het geworden tot een geuzennaam die hier met trots gedragen wordt.

Nu is het zaterdagmiddag en sta ik op de Grote Markt. In de verte zie ik twee jonge meiden op mijn netvlies verschijnen, Ik schat ze allebei een jaar of veertien. De ene is mager, lang en heeft korte lichtbruine krullen. Het andere meisje heeft een kort postuur en lang donkerbruin haar. Allebei dragen ze een opvallend lichtgroene overall met daarop in grote letters ‘Groene Mug’.

In mijn gedachten komt een herinnering op en zie ik het beeld van een paar weken geleden. Ik stond hier op dezelfde plek en keek uit over het plein waar een informatiemarkt werd gehouden over duurzaamheid. Toen kwam hetzelfde lange, magere meisje enthousiast een knuffel uitwisselen en hebben we een poosje staan praten. 

Ze werken vrijwillig mee aan een gemeentelijk project voor een duurzame, schonere en groene stad. Ze gaan met mensen in gesprek over (zwerf-)afval en hoe ze hun gedrag kunnen veranderen. Twee bevlogen ‘Groene Muggen’.

Met mijn bordje Free Hugs omhoog gestoken in mijn rechterhand, zie ik ze mijn kant op komen lopen. Het kortere meisje duwt een bakfiets. En het lange, magere meisje heeft wat flyers in haar hand. Ze kijkt nu mijn kant op.

“Oh, oh, oh!” hoor ik haar opgewonden roepen tegen de ander, “Ik moet even knuffelen! Hier, vasthouden!” 

Ze geeft haar spullen uit handen en rent me tegemoet. Ik bereid me voor op iemand die met enthousiasme tegen het lijf springt, maar ze remt af, staat stil en vouwt zachtjes de armen om mij heen. Ik doe hetzelfde bij haar en sluit mijn ogen. Vrijwel direct voel ik dat ze haar armen weer laat zakken. Ze laat me los en doe mijn ogen weer open.

Ik zie dat ze een stapje terug doet en dat het andere meisje bij ons is komen staan. Het lange, magere meisje pakt haar materiaal weer in handen.

“Ja, nu jij, moet je ook doen!” spoort ze de ander aan, “Meer is beter!” 

Bedelaars

Een zonnige zondagmiddag in Haarlem en ik sta op de Grote Markt. Mijn bordje Free Hugs heeft al veel aandacht getrokken van passanten en verbinding tot stand gebracht. 

Ik zie een vrouw van jaar of veertig, Ze komt langzaam op me af komen gelopen. Ze is klein van stuk, draagt een opvallend gekleurde jas en een bril. Er is een grote glimlach zichtbaar op haar gezicht. Mijn aandacht wordt vooral getrokken naar de oranje haarband op haar hoofd. Ik heb thuis exact dezelfde.

Ze komt voor me tot stilstand, opent haar armen en we omhelzen elkaar. Ik ervaar rust. Even samen zijn….tijdloos. 

Onze armen ontspannen en laten elkaars lichaam los. We doen allebei een stapje naar achteren. Omdat ze wat korter is dan ik, zie ik vooral… die oranje haarband. Ik moet moeite doen om mijn ogen er vanaf te wenden en haar aan te kijken. 

“Wat mooi dat u dit doet,” zegt ze, “heeft u al veel hugs opgehaald vandaag?”

“Grappig dat je het vraagt,” antwoord ik, “Weet je, zodra de zon schijnt lijkt het wel alsof mensen veel opener zijn, Dus ja, ik heb al zo veel knuffels uitgewisseld, veel meer dan je zou vermoeden.”

Ze lacht en zegt: “Dat heb je met bedelaars ook, die halen ook veel meer op dan wij vermoeden!”

Wat Free Hugs teweeg kan brengen

Het is een zondagmiddag en ik sta op de Grote Markt, hartje Haarlem. Het is slechts 2 graden Celsius. De zon schijnt prachtig over het plein. Ik zie twee vrouwen in een rustig tempo aan komen lopen. Ik schat beiden achter in de vijftig. Ik houd mijn ogen op hen gericht en glimlach. 

“Wilt u een knuffel? Zomaar?” vraag ik. En ik til mijn geopende armen een beetje op hun richting uit. Allebei kijken ze me aan. 

“Wat bijzonder! Nou, vooruit dan!” zegt één van hen. 

Ze draait haar lichaam mijn kant uit en doet een paar stappen tot ze voor me staat. Ze opent haar armen en we omarmen elkaar. Ik sluit mijn ogen en richt de aandacht naar binnen. Ik ervaar verbinding en rust. Er is warmte…. en we laten elkaar weer los. Ik kijk de andere vrouw aan.

“En wilt u ook een knuffel?”. Ook deze vrouw komt voor me staan en we vinden elkaar in een omarming. Rust. En we laten elkaar weer los. 

“Wat een bijzondere actie, waarom doe je dit?” vraagt de eerste. 

Ik vertel haar over mijn intentie en ervaringen als Mindfulness trainer. Zij heeft een vergelijkbare opleiding gevolgd, maar geeft geen trainingen op dit moment. We raken aan de praat. 

“Komen jullie uit Haarlem?” informeer ik. Ze noemen een plaats in de Achterhoek. En vertellen dat ze hier een lang weekend samen zijn, Maaike en Margo. Ook om hun vriendschap te vieren. Een vriendschap van al veertig jaar. 

In gedachte zie ik opeens het gezicht van een vriendin uit Utrecht voor me. Ik ken haar al zesendertig jaar. We hebben elkaar leren kennen tijdens onze beroepsopleiding. 

“Waar kennen jullie elkaar van?” vraag ik. 

“We kennen elkaar van de opleiding,” antwoordt Margo, “verpleegkunde.” 

We praten verder over vriendschappen.

“Ze betekent zo veel voor me,” legt Margo uit. “Als ik begraven wordt, dan wil ik dat zij spreekt. Daar hecht ik meer waarde aan dan dat mijn broer spreekt.”

“Maar voorlopig doen we dat nog niet, hoor!”, zegt Maaike.

“We hebben zoveel met elkaar meegemaakt. Zo fijn dat we er al die jaren voor elkaar zijn geweest.”

Dan is het stil. Ze kijken elkaar recht in de ogen aan. En het blijft stil.

“Ik hou van je,” zegt Margo.

“Ik ook van jou,” zegt Maaike. 

Ik zie nu dat Margo’s ogen vochtig zijn. Maaike doet een paar passen naar voren, opent haar armen en omhelst Margo. Die haar armen nu ook om Maaike legt. En ik sta naast twee vriendinnen, die in stilte verbonden zijn in een omhelzing. Gelukzalig. 

Als ze elkaar weer los laten, richt Maaike zich tot mij. “Goh, wat die Free Hugs toch niet allemaal teweeg kan brengen.”