Te heet

Het is zondag, einde van de ochtend. Ik ben thuis, kijk op de thermostaat in onze woonkamer en lees: 26,5. graden Celsius. Petje gaat mee, zonnebril en zonnebrandolie ook. 

Op de Grote Markt in Haarlem zitten de terrasjes bijna vol. Veel mensen lopen doelgericht door de winkelstraten, slechts hier en daar zie ik mensen slenteren of stilstaan. Ik hoor veel verschillende talen om me heen. Ik ga staan op mijn favoriete plek en overzie het plein. 

Vanuit een zijstraat zie ik een magere jonge vrouw mijn kant op lopen. Ik schat haar een jaar of 16. Achter haar een oudere man en vrouw. Ze kijkt me aan, richt haar blik op mijn bordjes FREE HUGS en ik zie een glimlach. En ze ontbloot een slotjesbeugel. 

‘Wil je ‘n knuffel?’, vraag ik. 

‘Hihihi… ‘ Haar lachje is het enige dat ik hoor. Ze richt haar lichaam nu volledig mijn kant op en loopt naar me toe. 

‘Kom maar, hoor, ‘zeg ik, ‘ook met deze warmte.’

We omarmen elkaar. Ik sluit mijn ogen en breng mijn aandacht naar mijn lichaam. Ik voel een mager ander lichaam in mijn armen. En er lijkt wel een afstand van 10 centimeter tussen mijn huid en die van haar te zitten. We raken elkaar heel lichtjes aan. Zijn al warm van onszelf. 

‘Dankjewel’, zeggen we en op hetzelfde moment laten we elkaar los. Ze loopt weer door. Kijkt nog een keer om en ik zie weer die glimlach. Slotjesbeugel. 

Ik denk: het is echt te heet nu. 

Zorgen goed voor hem

Het is zaterdagavond 22.00 uur. Ik sta op een parkeerplaats ergens in de bossen bij Hilversum. Ik omarm een man, die ik tot op een paar uur geleden nog nooit had gezien in mijn leven.

Sinds kort neemt mijn partner deel in trainingen Emotioneel Lichaamswerk. Daarmee brengt hij via zijn lichaam meer bewustzijn in zijn leven. Voor mij een vertrouwde vorm van ontwikkeling en groei, voor hem een recente ontdekking. Als onderdeel van zijn 5-daagse trainingsblok ben ik uitgenodigd als gast om een avond aanwezig te zijn in de groep. Samen met andere gasten van de ruim twintig deelnemers.

Vanavond hebben we geproefd aan de sfeer en oefeningen lichaamswerk. Daarbij was er vooral veel bewegen en dansen, weinig tot geen woorden en een directe verbinding met de essentie. Elkaar huggen is op deze plek een veel voorkomend verschijnsel. 

Na afronding van de bijeenkomst in de trainingszaal hebben we thee gedronken en wat nagepraat bij de piramide op dit schitterend, verstilde landgoed. 

Ik mag meerijden naar huis met een bekende van me. Ik heb net afscheid genomen van mijn lief en loop naast haar richting haar auto. En ik zie J., een deelnemer van een jaar of 40. Ik weet alleen van hem dat hij gedurende deze training het maatje van mijn partner is. 

Energiek komt J. terug van de parkeerplaats. Hij heeft zojuist zijn visite uitgezwaaid. Met grote glimlach vangt hij mijn blik. In een impuls open ik mijn armen en richt me tot hem. Vol enthousiasme omarmt hij me. We staan stil. Ik sluit mijn ogen. Voel volledig contact. Verbonden in elkaars armen. 

‘We zorgen goed voor hem, hoor!’, zegt hij. 

Ik voel een warmte vanuit mijn hartstreek. Ik ben geraakt. Dit zijn nu de fijnste woorden. 

Chocolate shop

Het is zondagmiddag. De zon schijnt en ik sta aan de rand van de Grote Markt in Haarlem. Ik heb mijn zonnebril op en bordjes Free Hugs zijn uitgestoken boven mijn hoofd. Ik heb al veel hugs uitgewisseld, voel me ontspannen en geniet. 

Op 10 meter afstand zie ik een vrouw van een jaar of vijftig. Ze kijkt me aan. Ze glimlacht en komt mijn kant op lopen. 

“Yeah, I’ll bring you a hug!” zegt ze met luide stem. Een overduidelijk Amerikaans accent. 

We omarmen elkaar. Ik sluit mijn ogen, breng mijn aandacht naar mijn lichaam. Ik voel een ander lichaam tegen me aan, maar geen contact. We laten elkaar los. 

Met mijn vrije hand wijs ik op mijn bordjes. “Do you know this Free Hugs?’ vraag ik haar.

Ze is er bekend mee. En direct brengt ze haar aandacht naar de omgeving, beweegt een paar passen bij me vandaan en kijkt om zich heen. 

Ik zie een andere vrouw vanaf dezelfde plek naar me toe komen lopen, ook in de vijftig. Lang donkerbruin haar, bril op. Ook zij geeft me een knuffel. En er ontstaat een gesprek.

Ze komt uit Michigan en is vijf dagen hier in Nederland. De vrouw met wie ik eerder een knuffel uitwisselde, staat er weer bij. Nu begrijp ik dat ze bij elkaar horen. 

We praten over hun kinderen. Die ze ook graag hadden meegenomen om Europa te laten zien. De kids zijn aan het werk ‘back home’. 

“Are you familiar around here?” vraagt de eerste vrouw. 

“Yes, I am.”

“Is this one the street with the chocolate shop in it?”

Uitvaart

Het is vrijdag, de dag waarop we voor de laatste keer afscheid nemen van de moeder van één van mijn allerbeste vriendinnen. Ze was al lang ziek en heeft haar leven mogen afronden op een manier zoals ze dat had gewenst. In haar slaap op de bank.

Toen mijn vriendin het me vertelde, raakte het me al diep in mijn hart. Wat deze sterke en geemancipeerde vrouw voor rol in mijn leven heeft gespeeld, kwam meer bewust op de voorgrond. 

Sinds gisterenavond loop ik af en toe spontaan te grienen hier in huis. Zie ik opeens in een documentaire een beeld van een groep betogers met een spandoek, waarop de tekst “and for those who could not join us”. Tranen. Zie ik beelden van kinderen in shock door oorlogsgeweld. Nog meer tranen. 

Vanmiddag wil ik deelgenoot zijn. In respectbetuiging aan een unieke vrouw. Vanuit liefde met elkaar verbonden, delen we ook in ons verdriet. Met hier en daar een hug.