Verwarmd en omarmd door Vrolijkheid

Een zondagmiddag op visite in Gelderland. Ik sta bij de achterdeur en neem afscheid van een vriend. Onze partners en zijn drie jonge kinderen bewegen zich om ons heen. Een vierde kind wordt nu nog gedragen in de baarmoeder.  

Ruim vijf jaar geleden leerden we elkaar kennen in Haarlem. Ik was op zoek naar een trainingsruimte en hij bleek daar al actief te zijn. Zijn oprechte interesse en inspirerende missie maakten dat ik ben gaan deelnemen in verschillende van zijn activiteiten. En een warme vriendschap met hem heb ontwikkeld. 

Sindsdien heeft zijn leven bovenal in het teken gestaan van het stichten van een gezin. Drie schatten van kinderen hebben hij en zijn vrouw inmiddels op de wereld gezet. En de vierde zal naar verwachting over zes weken ook hoorbaar zijn. 

Toen hij een jubileum vierde kwam mijn partner met de suggestie voor een uniek cadeau: we schenken een paar boompjes voor zijn nieuwe boerderij annex trainingslocatie. En nu deze gerealiseerd zijn, zijn we hier om ze te planten. 

Het is een ware familie-bomen-plant-dag. Op het inmense terrein zijn plekken uitgezocht waar ze het beste tot hun recht komen. Iedereen helpt mee om de boompjes die in onze voortuin zijn gekweekt nieuwe grond te geven. Een nieuwe vruchtbare bodem om te groeien. 

En ik als ‘stadse jongen met weinig kennis en affiniteit met groen’ kom weer kwetsbare delen tegen. Mijn korte laarzen blijken in het natte bos natuurlijk een verkeerde keuze. En omringd door zoveel onbekends, weet ik me niet vanzelfsprekend te bewegen. Als een onzekere knul heb ik zelf meer instructie nodig dan dat ik een ander daarin kan voorzien. Kan ik er werkelijk van genieten om mezelf zo onthand te voelen en anderen in hun element te zien?

En dan is er heerlijke koffie, zelfgemaakte appeltaart en boterhammen. En drie paar grote kinderogen, die in stilte de twee onbekende mannen observeren. En hun ouders die met alle aandacht en toewijding de nodige duidelijkheid en veiligheid bieden voor alle indrukken op deze dag. 

Dan is er nu het afscheid. Hij en ik openen onze armen, omarmen stevig en vol. Ik sluit mijn ogen. Ik voel alom een warme en duidelijke aanwezigheid van een ander lichaam. Ik voel druk tegen mijn bovenbenen, mijn buik, mijn borstkas en schouders. Ik wordt compleet omarmd. En verwarmd. Er is stilte, tijdloos. Dankbaarheid en liefde. 

Een zondag met Vrolijkheid. 

Nice time in Brussels

Een frisse zaterdagmiddag en de zon schijnt op mijn gezicht. Het verwarmt mijn glimlach. Ik heb mijn bordjes Free Hugs afwisselend in mijn rechter- en linkerhand boven mijn hoofd. 

Ik hoor wat geluid en beweging links van me en draai me een kwartslag om. Ik zie een jongeman met zonnebril. Naast hem een vrouw van middelbare leeftijd. Hij glimlacht. En blijft glimlachend staan. 

‘Free Hugs?!’, zegt hij. Ik kan hem bijna niet horen, zijn stem is heel zacht. 

In kijk wat langer naar hem en zie dat hij een donkerblauwe, degelijke korte jas draagt. En ik zie een fleurig sjaaltje om zijn nek. Hij glimlacht en blijft nogal stijf staan. 

‘Well, yes!’, zeg ik. ‘Do you want a Free Hug?’

Ik open mijn armen, breng mijn hoofd een klein beetje naar achteren en wacht af. Hij snapt de uitnodiging en opent zijn armen ook. We doen een stapje dichter naar elkaar toe en omarmen elkaar. Ik sluit mijn ogen en voel een omarming, gespannen en met een hele, lichte druk. En ik laat hem weer los. 

‘Thank you!’ zeg ik. ‘Where are you from?’

‘We’re from Brasil’, zegt de jongeman. 

‘We’re doing a tour in Europe’, zegt de vrouw. ‘This is my son and he’s going to study in Brussels. And before he starts, we want to see some European cities.’

Ze blijven allebei nogal bewegingloos staan. Met beiden een brede glimlach. 

‘Well, how nice!’, antwoord ik. ‘I wish you a very nice time in Brussels!’

Dat het kan

Een frisse zaterdagmiddag en ik sta op het Klokhuisplein. Mijn bordjes Free Hugs in mijn rechterhand torenen hoog boven mijn hoofd.

In de verte zie ik een jongeman achter een kinderwagen lopen. En naast hem zie ik een jonge vrouw. Ik schat ze allebei begin dertig. Zij draagt een regenjas en hij een dik vest. Het is beige met horizontaal allerlei gekleurde  motieven. Verder draagt hij een baardje en snor onder zijn bruine krulletjeshaar. 

Nu ze vlak bij me zijn, kijkt hij me aan en glimlacht. En dan tikt hij met zijn rechterelleboog de jonge vrouw aan. Knikt met zijn hoofd richting de kinderwagen. Zonder een woord stapt hij naar links, kijkt me weer aan en komt mijn kant op gelopen. Als hij voor me staat, houdt hij stil. Zijn glimlach is nu breed en hij opent zijn armen. 

‘Je bent zo welkom, jongen!’,  zeg ik.

Ik open mijn armen en sluit ze om zijn borstkas heen. Ik sluit mijn ogen, breng de aandacht in mijn lijf en voel zijn armen om me heen. En er is een lichte druk tegen mijn schouderbladen. Ik sta stil in een omhelzing. Aandacht, stilte, verbinding. 

Dan laat ik mijn armen ontspannen en beweeg ze langzaam naar beneden. Ik voel hoe de jongeman de druk van zijn armen ook loslaat.

‘Voelt fijn he, dat het kan….’, zegt hij met warme stem. 

Eerste dag terug

Ik sta op het Klokhuisplein, mijn medehugster is er nog niet. Ik zie twee vrouwen naderen. Ze kijken me aan en ik zie op beider gezichten een glimlach verschijnen. Eén van de vrouwen heeft lang, donkerbruin haar waarin de krullen sierlijk haar gebruinde gezicht omlijsten. Ik spreid mijn armen wijder en reik ze naar hen uit.

“Mag, hoor!” roep ik naar ze. “Een knuffel voor degene wie wil!”

Ze komt naar me toe, glimlacht breder en we omarmen elkaar. We staan bij elkaar stil. 

“Komen jullie uit Haarlem?” vraag ik. 

“Nee,” zegt de vrouw,” ik kom uit India. Het is mijn eerste dag weer terug in Nederland. Ik heb daar dertien jaar gewoond.”

“O, joh,” zeg ik. “En wat brengt je nu hier?”

Ze vertelt dat ze genoeg heeft van India. De armoede, de smerigheid, de drukte. Ze is heel blij nu weer in Nederland te zijn, maar wilt ook hier niet blijven. Binnenkort vliegt ze naar Ibiza. En waar ze uiteindelijk gaat wonen weet ze nog niet. 

“Wat avontuurlijk allemaal.” zeg ik. “Ik wens je heel veel plezier en verbondenheid op je eerste dag terug!”