Echt een aanrader!

Het is nu zondag eind van de ochtend en ik sta op De Grote Markt in Haarlem. Hier naast het VVV-kantoor schijnt een waterig zonnetje. Het is fris en ik draag handschoenen. 

Ik heb zojuist een oudere vrouw en man gedag gezegd en kijk ze na. Opeens zie ik links van me beweging. Ik draai me die richting op. En zie een vrouw bezig met een driewielbakfiets. Er zit een regentent op, en ik kan niet zien of er een kind onder zit. Ze zet de bakfiets zorgvuldig op de standaard. Dan kijkt ze naar me, zonnebril op en loopt op me af. Ik schat haar halverwege de dertig. Haar lichtbruine, pastelgekleurde jas valt me nu op en hoe ze haar schouders een beetje naar beneden gezakt houdt. Alsof ze braaf iemand gehoorzaamt. Ze is nu een paar passen verwijderd. Ik glimlach en open mijn armen. 

“Je bent zo welkom!”, zeg ik. 

Ze opent haar armen, komt tegen me aan staan en omarmt me. Ik sluit mijn ogen, breng mijn aandacht naar binnen. We staan stil en ik voel de fijne aanwezigheid van een ander warm lichaam. Rust. Dan voel ik hoe haar lichaam zich subtiel weer inspant. Heel rustig span ik mijn armen ook iets in en houd ze om haar heen. Ik voel haar lichaam zich weer ontspannen. En ik laat direct mijn lichaam zich ook iets meer ontspannen en zwaarder worden. Rust.

En wel laten elkaar los. 

“O, dit was fijn.” zegt ze. “Ik heb het gedaan, we hebben elkaar al losgelaten.”

Ze doet een stapje naar achteren, kijkt me aan en haalt met haar linkerhand haar mobiel uit haar jaszak en met haar rechterhand brengt ze het witte snoertje van haar oordopjes een beetje omhoog. Dan haalt ze met diezelfde hand een oordopje uit haar rechteroor. 

“Ik heb mijn zus aan de lijn.” zegt ze. “Dus dit was eigenlijk een omarming van ons drieeen en niet van ons twee. Mijn zus zei tegen me dat ik om moest draaien en terugfietsen en een hug moest komen halen. En dat heb ik nou dus gedaan.”

Ik vraag of ze uit Haarlem komt. Zijzelf wel, haar zus Ineke woont in Weesp.

“Als ze wil,” zeg ik, “mag Ineke ook zelf een keer een hug komen halen. Weet je wat nog leuker is? Als ze wil, doet ze een keertje mee met uitdelen!”

Nadat we een paar minuten met ons drieen gesproken hebben, zeggen we elkaar gedag. De vrouw wendt zich van me af en loopt weer richting de driewielbakfiets. Ik zie dat er op dit moment drie voorbijgangers haar bakfiets passeren, ze kijkt ze aan en wijst mijn kant op. 

“Free hugs, echt een aanrader!”

Respect!

Ik zie twee vrouwen recht op me af komen rennen. Ik schat ze allebei halverwege de vijftig. Ze dragen strakke, zwarte hardloopkleding en in die ene oogopslag zie ik een hoeveelheid aan felgekleurde sportschoenen, sjaals en handschoenen op me afkomen. Op hun buiken zie ik rugnummers geplakt. 

Hier op het Klokhuisplein is deze zondag een hardloop evenement georganiseerd. De grote Sint Bavokerk is zowel de start als finish van de 5 en 10 kilometer. Onderweg naar mijn plekje, zag ik tientallen hardlopers op een parcour dat door de binnenstad slingert.

Ik twijfel of ik temidden van dit evenement mensen tot stilstand of in een hug zou krijgen. Om mij heen gaat het de menigte om snelheid en energieke bewegingen. Tot mijn verbazing wissel ik net zoveel hugs uit als ik anders gewend ben. Veel hugs zijn wat vluchtiger en gaan vooral om de hilariteit.

Nu de twee vrouwen vlakbij mij zijn, glimlach ik breed en open mijn armen. Als ze weer twee passen verder zijn, maak ik een theatraal gebaar en houd mijn armen zeer breed open. Ik ben klaar om beide dames tegelijkertijd te ontvangen.

De laatste passen remmen ze af, een beetje buiten adem lopen ze tegen me aan en komen tot stilstand. Ze slaan allebei een arm om me heen. Ik voel dat op mijn beide schouders een kin wordt gelegd. En dan is de druk weg. 

“Ohhh,” roept de blonde vrouw, “dit hadden we zo nodig!”. 

Alledrie moeten we lachen. Ik laat ze weer los en lachend en proestend lopen ze weer door. 

Ik merk dat ik bewondering voor ze heb. En roep ze na: “Respect!”.   

Effect op de omgeving

Een frisse zaterdagmiddag en ik sta met mijn bordjes Free Hugs op het Klokhuisplein in Haarlem. In de verte zie ik een groep vrouwen aan komen lopen. Ik tel….. zeven. Allemaal rond een jaar of veertig. Twee van hen dragen een paraplu en nu ik wat langer kijk, zie ik dat meer van hen regenkleding aan heeft. Degelijk, warm. 

Nu ze dichterbij komen, maakt één van de vrouwen oogcontact met mij en ze bekijkt mijn bordjes. Haar gezicht blijft strak en ze wendt haar blik weer van mij af. Ik zie dat ze iets zegt tegen iemand. En ik vang wat duitse klanken en woorden op. 

Terwijl het groepje vrouwen nu vlak bij me is, kijken er meer mijn kant op. Ze observeren, hun gezichten blijven strak. En terwijl ze zo naar me kijken, lopen ze in hetzelfde tempo door. En passeren me. 

Iets heeft mijn nieuwsgierigheid getrokken. Zonder te weten waarom, blijf ik staan en volg met mijn ogen deze groep.

Twintig meter verderop in de straat houden ze opeens stil. Eén van de vrouwen met een paraplu opent haar armen en omarmt een groepsgenoot. En ik zie links van hen nog twee vrouwen elkaar omhelzen. Ik hoor hoge klanken van hun stemmen door de straat galmen. En er wordt gelachen. En nog twee omarmen elkaar. Opeens is er overal beweging in de groep. Er wordt druk door elkaar heen gelopen en iedereen doet mee. Iedereen zoekt elkaar beurtelings op en hugt elkaar. 

Ik voel een glimlach, grinnik en denk: effect op de omgeving! 

Braziliaanse kalmte

Een frisse zaterdagmiddag en de zon schijnt op mijn gezicht. Ik sta op het Klokhuisplein en heb mijn bordjes Free Hugs uitgestoken boven mijn hoofd. 

Vanuit de Kleine Houtstraat zie ik een groepje van vier mensen mijn kant op komen. Eén jonge vrouw en drie jonge mannen, allemaal gekleed in degelijk warme kleren. Ik zie dat ze sjaals en handschoenen dragen, effen gekleurd. Twee van de jongemannen lopen hand in hand met elkaar. 

Ze naderen me in een rustig tempo. Als eerste zie ik de jonge vrouw mij aankijken en breed glimlachen. Dan zien de anderen mijn bordjes. Ze communiceren iets met elkaar, nog te ver van mij om te horen. Als ze voor me staan, hoor ik een taal die ik niet versta. 

“Oh, this is so nice.’ zegt de vrouw. ‘Free Hugs! Yes, ofcourse!’

Ze blijft voor me staan, glimlacht en opent haar armen. Ik open mijn armen en we omhelzen elkaar. Ik sluit mijn ogen en voel een ontspannen, warme aanwezigheid. Samen, stil en verbonden. 

We laten onze armen zakken en doen gelijktijdig een stapje naar achter. Ik merk dat ik verrast ben door de vanzelfsprekende kalmte. Aangenaam. 

De drie jongemannen staan nu naast elkaar voor me en hebben allemaal een glimlach. Ik kijk naar de jongeman naast de vrouw. Hij doet nu een stapje naar voren en opent zijn armen. Ik open mijn armen ook en we omhelzen elkaar. Ik sluit mijn ogen en voel een ontspannen, warme aanwezigheid. We laten los en doen een pasje terug.   

Er ontstaat een ritme. Ik kijk naar de volgende, glimlach, open mijn armen, doe een stapje naar voren, omhels. Ik sluit mijn ogen en voel, Een aanwezigheid en kalmte. Rust. Eén voor één omarm ik ook de andere heren.

Ze komen uit Brazilie vertellen ze me. Ik kijk ze na met een glimlach en denk: wow, wat een Braziliaanse kalmte.