Gewoon is bijzonder

Het is de zaterdag voor Kerst en ik loop in Den Haag. Ik ben net gearriveerd en heb afgesproken om mee te doen met een groep huggers. Inmiddels een jaarlijkse traditie op de Royal Kerstmarkt hier. 

Halverwege de markt kom ik de eerste vrouw tegen met haar bordje free hugs. Een nieuw gezicht voor me. Ik loop rustig met een glimlach op haar af, spreid mijn beide armen en we omhelzen elkaar. In stilte sta ik hier nu omarmd. Er is rust. Dan laten we elkaar los. Ik loop ik langzaam een paar passen verder. Kijk om me heen. 

“Rick!” hoor ik iemand roepen, “Je bent er!”

Ik kijk de kant op van waar het geluid komt en zie een vertrouwd gezicht: Marjon. Ze neemt regelmatig initiatief voor Free Hugs 070. Ik loop naar haar toe en voel een grote glimlach op mijn gezicht. Ik voel zacht in mijn hele systeem. We omarmen elkaar. Er is stilte, warmte. En rust.

Marjon en ik laten elkaar los. We praten wat. En iets verderop zie ik Diny staan. Voor de gelegenheid gekleed in creatieve outfit. Ik loop naar haar toe, glimlach en spreid mijn beide armen. We huggen elkaar en er is verbinding. En rust. En laten onze armen weer ontspannen en los.  

Nu ik met Diny praat, zie ik opeens vijf mensen langs me heen lopen. Eén daarvan is een man van een jaar of zestig. Hij maakt zich los van het groepje en veranderd zijn looprichting. Hij komt nu recht op me af lopen. Hij is wat korter dan ik, heeft wit haar en draagt een bril. En ik zie zijn brede glimlach en grote, stralende ogen. Zowel Diny als ik draaien zijn richting op. Hij blijft zijn blik op mij gericht houden en hij opent zijn armen. Zijn glimlach breed. Hij is nu een paar passen bij me vandaan. 

“Je hebt keus vandaag,” zeg ik, “een man of vrouw….”  

“Ik kies liever gewoon een man.” zegt hij.

“Dan ben je van harte welkom bij me.” antwoord ik.

Ik omarm de man, kijk mijn medehugster aan en knijp mijn beide ogen even kort dicht. En ik glimlach.   

Ik denk: ‘gewoon’ een man….. is bijzonder! 

Wereldberoemd

Het is zondagmiddag en ik sta op het Klokhuisplein in Haarlem. Met mijn linkerhand houd ik twee bordjes Free Hugs vast. En ik steek ze op hoog boven mijn hoofd. 

In de verte zie ik drie jonge vrouwen mijn kant op komen. Eén van de vrouwen ziet me en houdt haar blik op mij gericht. Dan maakt ze zich los van het groepje, loopt recht op me af en versneld haar tempo. En ze glimlacht. 

Nu staat ze voor me en opent haar armen. Ik glimlach en open mijn armen ook. We komen tegen elkaar aan staan en omhelzen elkaar.

Ik sluit mijn ogen en breng de aandacht naar binnen in mijn lijf. Ik voel twee armen om me heen, die een lichte druk op mijn bovenlijf uitoefenen. Dan iets steviger. En dan komt het hele bovenlijf in beweging… en duwt me zachtjes naar links. En dan weer zachtjes naar rechts. En weer naar links…. ik beweeg mee. Samen wiegen we zo’n beetje heen en weer. Dan opeens houdt de beweging op….. voel ik dat de armen hun druk loslaten en is er nog maar één arm om mijn schouders. 

Ik open mijn ogen, zie de jonge vrouw naast me staan. Ze kijkt naar de andere twee vrouwen die tegenover ons zijn komen staan. Eén van hen houdt met beide handen een mobiel voor haar gezicht.

“O, je maakt een foto!” zeg ik verwonderd. 

“Ja,” antwoordt de jonge vrouw, “is dat okay?! Je wordt nu wereldberoemd…. in Breda…..” 

Prikkelbaardje

Het is zaterdagmiddag en ik sta op het Klokhuisplein in Haarlem. In mijn linkerhand houd ik twee bordjes Free Hugs vast en steek ze op boven mijn hoofd. 

In de verte zie ik een jongeman mijn richting op komen lopen. Hij draagt een lichtgrijs sweathshirt met capuchon. En ik zie een spijkerjasje, spijkerbroek en dat hij sneakers draagt. Hij loopt veerkrachtig en heeft een gelijkmatig, rustig tempo. 

Nu hij op tien meter afstand is, kijkt hij mijn kant op en richt zijn gezicht naar mijn bordjes. Ik schat hem halverwege de dertig. Er komt een glimlach op zijn gezicht. Hij kijkt mij weer aan en loopt met dezelfde vaart recht op me af. 

Als hij nog drie passen bij me vandaan is, opent hij zijn armen. Hij komt tot stilstand en staat voor me, blijft stil. Zijn glimlach wordt breder. Ik zie dat hij zich niet geschoren heeft. 

We omarmen elkaar. Ik breng mijn hoofd naar de rechterkant van zijn hoofd en sluit mijn ogen. Dan breng ik mijn aandacht naar binnen in mijn lichaam. Als eerste voel ik allemaal stekeltjes prikken in mijn linkerwang. En ik voel een stevige druk die op mijn bovenlichaam wordt uitgeoefend. Ik breng wat kracht in mijn armen, zodat ze een gelijke druk uitoefenen op het bovenlichaam van de ander. En dan is er: aanwezigheid, warmte, stilte…..

…..

Ik voel de druk rondom mijn lijf iets afnemen. En laat mijn armen iets ontspannen. En ik laat los, helemaal. 

De jongeman en ik doen allebei een stapje naar achteren. Ik zie zijn gezicht en brede glimlach. In stilte wendt hij zich af en draait een beetje naar links. En begint weer te lopen. Met brede glimlach. Ik kijk hem na en voel op mijn gezicht: een brede glimlach.

Ik denk: prikkelbaardje!

This Trump..

Het is zondagmiddag en fris. Ik ben op de Grote Markt in Haarlem en heb handschoenen aan. Met mijn rechterhand houd ik twee bordjes Free Hugs boven mijn hoofd uitgestoken. 

Ik zie een man en vrouw over het plein lopen, ik schat ze allebei halverwege de zestig, Ze hebben winterjassen aan en mutsen op. De vrouw ziet me staan en kijkt naar de woorden die op mijn bordjes staan. Dan staat ze stil. 

“Free hugs!” zegt ze hardop. “Free hugs, really?!”

De man blijft nu ook staan. De vrouw draait zich mijn kant op en komt langzaam op me afgelopen. Blijft me aankijken met een ontspannen, zachte gelaatsuitdrukking. Als ze nog drie stappen bij me verwijderd is, opent ze haar armen. 

“Well,” begint ze, “it seems like you’re not getting any, so I will give you a hug.”

“I already got so many!” antwoord ik. “But you’re so welcome.”

Ik open mijn armen en we omhelzen elkaar. Ik krom mijn rug een beetje, ze is korter dan ik. Ik sluit mijn ogen, breng de aandacht naar mijn lichaam. Op mijn linkerschouder voel ik nu een paar klopjes. Dan laten we onze armen weer los. Ik doe een stapje naar achteren en zie haar weer naar me kijken met een vragende uitdrukking op haar gezicht. 

“You’ve never seen this before, madam?” vraag ik. 

“No, never…” antwoordt ze. 

Ik vertel dat ik niet de eerste ben. Dat het initiatief door een Australische jongeman al tien jaar geleden is gestart. En hoe het inmiddels een internationaal verschijnsel is geworden, dat je overal ter wereld tegen kunt komen. 

“You know, this is such a wonderful gesture. We need this a lot more. My husband and me, we’re from the US. And you know, we got this Trump….”