Op afstand samen

Mijn bordjes Free Hugs liggen op mijn werkkamer op de plank. Voorlopig houd ik ze binnen. In deze periode ontwikkelen we andere activiteiten waarbij verbondenheid een vorm krijgt. 

‘s Ochtends mediteer ik. Sinds een paar weken doe ik de begeleide meditatie ‘Aanvaarden en Vergeven’. Dit is een actieve meditatie, waarin ik een uur verbonden ademhaal. 

Het is dinsdagochtend en ik zit op de bank in onze woonkamer, in kleermakerzit. Ik heb een dekentje over mijn benen gelegd. Ik kijk naar het scherm van de laptop, die voor me op een tafeltje staat. In beeld zie ik de gezichten en schouders van zeven anderen. Op dit vroege uur klinken de paar woorden die we uitwisselen nog wat slaperig en ieder beweegt wat om zijn of haar houding te vinden. 

‘Als iedereen zover is, dan start ik het bandje.’ zegt Jonas die deze meeting heeft georganiseerd. 

Nu hoor ik de muziek, electronische klanken. ‘Zit ontspannen en maak het je makkelijk…’ zegt een mannenstem. Ik sluit mijn ogen en ga met mijn aandacht naar binnen. 

Een uur later en ik ben een ervaring rijker. Ik strek mijn armen. Naar de zijkanten en dan omhoog. Verfrist open ik mijn ogen. En zie op het beeldscherm hoe de een na de ander zich nog even uitrekt. 

‘Ik vond het fijn om het samen te doen’, zegt Mike. ‘Het helpt me om de regelmaat erin te houden.’

‘Ik vond het weer een bijzondere meditatie,’ zegt Lisette. ‘Maar ik heb het niet nodig voor mijn dagelijkse discipline om zo online af te spreken. Binnen mijn dagritme is het eigenlijk te vroeg, dus ik ga het bij deze ene keer laten.’

‘Ik vond het heel fijn.’ zegt Ymke. ‘Ook om het samen te doen, toch fijn om jullie even te zien en me zo verbonden te voelen. Ik zou het bijvoorbeeld wel iedere week een keer willen doen.’

‘Ik heb het nu via mijn mobiel gedaan,’ zegt Lorette ‘maar het geluid viel steeds weg, dus ik heb op gegeven moment mijn eigen bandje gestart en daar naar geluisterd. Dus heb soort van parallel met jullie samen meegedaan. Volgende keer haal ik dus echt mijn laptop hierbij tevoorschijn.’ 

Ik zeg: ‘Ik vind het fijn om jullie nu weer even te zien. Voor de meditatie en continuiteit daarin, heb ik deze afspraak niet nodig, maar vind het leuk om jullie stemmen weer even te horen en me zo verbonden te voelen. En ik wil volgende week best wel weer afspreken en meedoen.’ 

‘Ik vond het lastig om erin te komen,’ zegt Mirjam, ‘mijn kinderen liepen hier rond, dus ik zat me van alles te bedenken, ik kwam er niet zo in, het is nogal druk in mijn hoofd..’. 

We nemen afscheid van elkaar. Ik zie acht paar handen een namasté gebaar maken en lichte buiging naar voren maken.

Fijne dag!

Breng de aandacht naar binnen

Vorige week donderdag vertrok ik heel vroeg naar de bossen bij Hilversum. Daar nam ik deel aan een training. Vier dagen bevond ik me als het ware in een afgeschermde bubbel. Nieuws drong minimaal binnen.

Zondagmiddag om half zes werd ik opgehaald. We wilden ergens wat gaan eten. De radio stond aan en ik hoorde dat met ingang van zes uur alle horeca dicht ging. Ik kwam thuis in een compleet veranderde wereld. 

Voor dinsdag stond een verre reis gepland. Ik zou weer naar Indonesie vliegen. Maar al vlot besloot ik dat ik dit niet ging doen. Ik ben in Nederland gebleven en weer aan het werk gegaan. 

Free Hugs uitdelen op straat is nu niet verstandig. Twee weken geleden was bij mij de ernst van de situatie nog niet goed doorgedrongen. En nu is dit wel het geval. Mijn voorraad aan verhaaltjes leg ik voorlopig op de plank.

In het nieuws van eergisteren werd veel aandacht besteed aan tal van initiatieven en acties die mensen met en voor elkaar doen. Het laat zien hoe wij deugen als mensen onder dit soort bijzondere omstandigheden. Hartverwarmend. 

Voorwaarde om dit te kunnen – blijven – doen is te beginnen met de goede zorg voor jezelf en je lijf. De aandacht voor een uitgerust lichaam, voldoende beweging en gezonde voeding. En de bijbehorende mindset. Van duurzaam omspringen met je mogelijkheden. 

In de komende weken wil ik hier aandacht aan besteden. Nog geen idee hoe, de tijd zal het laten zien. Hierbij is mijn koers vastgesteld, allereerst breng ik de aandacht naar binnen. Net zoals ik dat met Free Hugs ook altijd doe. En pas dan kan ik openhartig uitwisselen. En jou werkelijk ontmoeten.  

Helemaal 2020

Ik sta op de Grote Markt, het is zaterdag rond het middaguur, mijn bordjes Free Hugs in mijn rechterhand omhoog gestoken. De zon schijnt weer en ik heb mijn zonnebril op. Het is druk om mij heen. 

Een man van een jaar of zestig loopt langs. Een vrouw van ongeveer dezelfde leeftijd loopt naast hem. Ik hoor hem zeggen: ‘Gratis knuffels…. , mag je kiezen met of zonder Corona!’

Tien minuten geleden stond ik op het Klokhuisplein en daar passeerde een vrouw met kinderwagen. Ze keek me aan, lachte met een gespannen gezicht en zei: ‘Not in this Corona age, you’re not likely… ‘

Een man van een jaar of veertig: ‘En dan Corona krijgen zeker?!’

Vandaag hoor ik het woord ‘Corona’ meerdere keren om me heen. Het weerhoud me niet om hier nu te staan. En te genieten. Daarnaast ontvang ik net zoveel hugs als anders.

Nadat ik vier jonge vrouwen uit de Philippijnen gedag heb gezegd, lopen een paar mensen langs me heen. En opeens, temidden van dit groepje, zie ik een jonge vrouw met lang blond haar een gebaar maken. Ze richt haar handen mijn kant op en er komt voor het eerst een hartje handen voorbij…. zo ‘helemaal 2020’.

Vluchtige knuffels en een houtgreep

Ik sta op de Grote Markt, het is zaterdagmiddag. Ik zie marktkraampjes en winkelende mensen om me heen. Vanuit de Barteljorisstraat wandelen vier mensen in een rustig tempo. Een man en vrouw van een jaar of veertig, beiden zwart kort haar. En rondom hen lopen een jongen en meisje, allebei ongeveer tien jaar oud. Ook beiden zwart haar. 

Het meisje ziet me als eerste. Ze brengt haar mobiel omhoog en richt deze mijn kant op. De jongen ziet dit en lacht. Ook de man en vrouw kijken nu en glimlachen. Het meisje zegt iets tegen de vrouw en nu lachen ze allemaal. De mobiel is nog steeds mijn kant op gericht. Ik draai mijn lichaam een beetje, kijk ze recht aan en open mijn armen. 

‘Do you want a Free Hug?’ roep ik.

Ze blijven me aankijken en glimlachen. Ik houd mijn armen uitgestrekt en open. En wacht af. Even is er geen beweging, dan lopen ze langzaam naar me toe.

Opeens versnelt het meisje haar pas en komt voor me staan. Ze opent haar armen en we omhelzen elkaar. Ik doe mijn ogen dicht en breng de aandacht naar mijn lichaam. Ik voel een zachte druk rond mijn middel van twee armen. En ze zijn alweer weg…. weg knuffel. Ik laat mijn armen ook zakken. 

Ik open mijn ogen weer en zie dat de anderen nu om ons heen staan. Ze glimlachen nog steeds. Ik richt mijn gezicht en armen naar de vrouw. 

‘Do you wanna a hug too?’ vraag ik. 

De vrouw komt voor me staan en we omhelzen elkaar. Er is een vluchtige knuffel. En we laten elkaar weer los. 

Ik kijk de jongen aan en richt mijn armen geopend naar hem. Weer een knuffel, vluchtig. 

De man tenslotte draait zich een kwartslag om en komt naast me staan. Hij brengt zijn rechterarm rond mijn nek. Hij lacht en beweegt nu enthousiast en klemt zijn arm krachtig en onhandig rond mijn nek. Er ontstaat een soort van houtgreep. In een vloeiende beweging zorg ik voor wat meer ruimte rondom mijn nek. De man laat zijn arm iets naar beneden zakken. En ik zie tegelijkertijd dat het meisje haar mobiel weer omhoog gebracht heeft. 

‘Do you want to make a close up?’ vraag ik.

We staan nu naast elkaar met onze armen om elkaars schouder. En ik houd mijn bordje Free Hugs voor mijn borstkas richting de camera. 

Als de foto genomen is, komt het meisje weer in beweging en laat de mobiel zakken. Ze knikt haar hoofd een beetje. 

‘Thank you!’ zeggen we over en weer. ‘Have a nice day!’