Wereldberoemd

Het is zondagmiddag en ik sta op het Klokhuisplein in Haarlem. Met mijn linkerhand houd ik twee bordjes Free Hugs vast. En ik steek ze op hoog boven mijn hoofd. 

In de verte zie ik drie jonge vrouwen mijn kant op komen. Eén van de vrouwen ziet me en houdt haar blik op mij gericht. Dan maakt ze zich los van het groepje, loopt recht op me af en versneld haar tempo. En ze glimlacht. 

Nu staat ze voor me en opent haar armen. Ik glimlach en open mijn armen ook. We komen tegen elkaar aan staan en omhelzen elkaar.

Ik sluit mijn ogen en breng de aandacht naar binnen in mijn lijf. Ik voel twee armen om me heen, die een lichte druk op mijn bovenlijf uitoefenen. Dan iets steviger. En dan komt het hele bovenlijf in beweging… en duwt me zachtjes naar links. En dan weer zachtjes naar rechts. En weer naar links…. ik beweeg mee. Samen wiegen we zo’n beetje heen en weer. Dan opeens houdt de beweging op….. voel ik dat de armen hun druk loslaten en is er nog maar één arm om mijn schouders. 

Ik open mijn ogen, zie de jonge vrouw naast me staan. Ze kijkt naar de andere twee vrouwen die tegenover ons zijn komen staan. Eén van hen houdt met beide handen een mobiel voor haar gezicht.

“O, je maakt een foto!” zeg ik verwonderd. 

“Ja,” antwoordt de jonge vrouw, “is dat okay?! Je wordt nu wereldberoemd…. in Breda…..” 

Prikkelbaardje

Het is zaterdagmiddag en ik sta op het Klokhuisplein in Haarlem. In mijn linkerhand houd ik twee bordjes Free Hugs vast en steek ze op boven mijn hoofd. 

In de verte zie ik een jongeman mijn richting op komen lopen. Hij draagt een lichtgrijs sweathshirt met capuchon. En ik zie een spijkerjasje, spijkerbroek en dat hij sneakers draagt. Hij loopt veerkrachtig en heeft een gelijkmatig, rustig tempo. 

Nu hij op tien meter afstand is, kijkt hij mijn kant op en richt zijn gezicht naar mijn bordjes. Ik schat hem halverwege de dertig. Er komt een glimlach op zijn gezicht. Hij kijkt mij weer aan en loopt met dezelfde vaart recht op me af. 

Als hij nog drie passen bij me vandaan is, opent hij zijn armen. Hij komt tot stilstand en staat voor me, blijft stil. Zijn glimlach wordt breder. Ik zie dat hij zich niet geschoren heeft. 

We omarmen elkaar. Ik breng mijn hoofd naar de rechterkant van zijn hoofd en sluit mijn ogen. Dan breng ik mijn aandacht naar binnen in mijn lichaam. Als eerste voel ik allemaal stekeltjes prikken in mijn linkerwang. En ik voel een stevige druk die op mijn bovenlichaam wordt uitgeoefend. Ik breng wat kracht in mijn armen, zodat ze een gelijke druk uitoefenen op het bovenlichaam van de ander. En dan is er: aanwezigheid, warmte, stilte…..

…..

Ik voel de druk rondom mijn lijf iets afnemen. En laat mijn armen iets ontspannen. En ik laat los, helemaal. 

De jongeman en ik doen allebei een stapje naar achteren. Ik zie zijn gezicht en brede glimlach. In stilte wendt hij zich af en draait een beetje naar links. En begint weer te lopen. Met brede glimlach. Ik kijk hem na en voel op mijn gezicht: een brede glimlach.

Ik denk: prikkelbaardje!

This Trump..

Het is zondagmiddag en fris. Ik ben op de Grote Markt in Haarlem en heb handschoenen aan. Met mijn rechterhand houd ik twee bordjes Free Hugs boven mijn hoofd uitgestoken. 

Ik zie een man en vrouw over het plein lopen, ik schat ze allebei halverwege de zestig, Ze hebben winterjassen aan en mutsen op. De vrouw ziet me staan en kijkt naar de woorden die op mijn bordjes staan. Dan staat ze stil. 

“Free hugs!” zegt ze hardop. “Free hugs, really?!”

De man blijft nu ook staan. De vrouw draait zich mijn kant op en komt langzaam op me afgelopen. Blijft me aankijken met een ontspannen, zachte gelaatsuitdrukking. Als ze nog drie stappen bij me verwijderd is, opent ze haar armen. 

“Well,” begint ze, “it seems like you’re not getting any, so I will give you a hug.”

“I already got so many!” antwoord ik. “But you’re so welcome.”

Ik open mijn armen en we omhelzen elkaar. Ik krom mijn rug een beetje, ze is korter dan ik. Ik sluit mijn ogen, breng de aandacht naar mijn lichaam. Op mijn linkerschouder voel ik nu een paar klopjes. Dan laten we onze armen weer los. Ik doe een stapje naar achteren en zie haar weer naar me kijken met een vragende uitdrukking op haar gezicht. 

“You’ve never seen this before, madam?” vraag ik. 

“No, never…” antwoordt ze. 

Ik vertel dat ik niet de eerste ben. Dat het initiatief door een Australische jongeman al tien jaar geleden is gestart. En hoe het inmiddels een internationaal verschijnsel is geworden, dat je overal ter wereld tegen kunt komen. 

“You know, this is such a wonderful gesture. We need this a lot more. My husband and me, we’re from the US. And you know, we got this Trump….”

 

Echt een aanrader!

Het is nu zondag eind van de ochtend en ik sta op De Grote Markt in Haarlem. Hier naast het VVV-kantoor schijnt een waterig zonnetje. Het is fris en ik draag handschoenen. 

Ik heb zojuist een oudere vrouw en man gedag gezegd en kijk ze na. Opeens zie ik links van me beweging. Ik draai me die richting op. En zie een vrouw bezig met een driewielbakfiets. Er zit een regentent op, en ik kan niet zien of er een kind onder zit. Ze zet de bakfiets zorgvuldig op de standaard. Dan kijkt ze naar me, zonnebril op en loopt op me af. Ik schat haar halverwege de dertig. Haar lichtbruine, pastelgekleurde jas valt me nu op en hoe ze haar schouders een beetje naar beneden gezakt houdt. Alsof ze braaf iemand gehoorzaamt. Ze is nu een paar passen verwijderd. Ik glimlach en open mijn armen. 

“Je bent zo welkom!”, zeg ik. 

Ze opent haar armen, komt tegen me aan staan en omarmt me. Ik sluit mijn ogen, breng mijn aandacht naar binnen. We staan stil en ik voel de fijne aanwezigheid van een ander warm lichaam. Rust. Dan voel ik hoe haar lichaam zich subtiel weer inspant. Heel rustig span ik mijn armen ook iets in en houd ze om haar heen. Ik voel haar lichaam zich weer ontspannen. En ik laat direct mijn lichaam zich ook iets meer ontspannen en zwaarder worden. Rust.

En wel laten elkaar los. 

“O, dit was fijn.” zegt ze. “Ik heb het gedaan, we hebben elkaar al losgelaten.”

Ze doet een stapje naar achteren, kijkt me aan en haalt met haar linkerhand haar mobiel uit haar jaszak en met haar rechterhand brengt ze het witte snoertje van haar oordopjes een beetje omhoog. Dan haalt ze met diezelfde hand een oordopje uit haar rechteroor. 

“Ik heb mijn zus aan de lijn.” zegt ze. “Dus dit was eigenlijk een omarming van ons drieeen en niet van ons twee. Mijn zus zei tegen me dat ik om moest draaien en terugfietsen en een hug moest komen halen. En dat heb ik nou dus gedaan.”

Ik vraag of ze uit Haarlem komt. Zijzelf wel, haar zus Ineke woont in Weesp.

“Als ze wil,” zeg ik, “mag Ineke ook zelf een keer een hug komen halen. Weet je wat nog leuker is? Als ze wil, doet ze een keertje mee met uitdelen!”

Nadat we een paar minuten met ons drieen gesproken hebben, zeggen we elkaar gedag. De vrouw wendt zich van me af en loopt weer richting de driewielbakfiets. Ik zie dat er op dit moment drie voorbijgangers haar bakfiets passeren, ze kijkt ze aan en wijst mijn kant op. 

“Free hugs, echt een aanrader!”

Respect!

Ik zie twee vrouwen recht op me af komen rennen. Ik schat ze allebei halverwege de vijftig. Ze dragen strakke, zwarte hardloopkleding en in die ene oogopslag zie ik een hoeveelheid aan felgekleurde sportschoenen, sjaals en handschoenen op me afkomen. Op hun buiken zie ik rugnummers geplakt. 

Hier op het Klokhuisplein is deze zondag een hardloop evenement georganiseerd. De grote Sint Bavokerk is zowel de start als finish van de 5 en 10 kilometer. Onderweg naar mijn plekje, zag ik tientallen hardlopers op een parcour dat door de binnenstad slingert.

Ik twijfel of ik temidden van dit evenement mensen tot stilstand of in een hug zou krijgen. Om mij heen gaat het de menigte om snelheid en energieke bewegingen. Tot mijn verbazing wissel ik net zoveel hugs uit als ik anders gewend ben. Veel hugs zijn wat vluchtiger en gaan vooral om de hilariteit.

Nu de twee vrouwen vlakbij mij zijn, glimlach ik breed en open mijn armen. Als ze weer twee passen verder zijn, maak ik een theatraal gebaar en houd mijn armen zeer breed open. Ik ben klaar om beide dames tegelijkertijd te ontvangen.

De laatste passen remmen ze af, een beetje buiten adem lopen ze tegen me aan en komen tot stilstand. Ze slaan allebei een arm om me heen. Ik voel dat op mijn beide schouders een kin wordt gelegd. En dan is de druk weg. 

“Ohhh,” roept de blonde vrouw, “dit hadden we zo nodig!”. 

Alledrie moeten we lachen. Ik laat ze weer los en lachend en proestend lopen ze weer door. 

Ik merk dat ik bewondering voor ze heb. En roep ze na: “Respect!”.   

Effect op de omgeving

Een frisse zaterdagmiddag en ik sta met mijn bordjes Free Hugs op het Klokhuisplein in Haarlem. In de verte zie ik een groep vrouwen aan komen lopen. Ik tel….. zeven. Allemaal rond een jaar of veertig. Twee van hen dragen een paraplu en nu ik wat langer kijk, zie ik dat meer van hen regenkleding aan heeft. Degelijk, warm. 

Nu ze dichterbij komen, maakt één van de vrouwen oogcontact met mij en ze bekijkt mijn bordjes. Haar gezicht blijft strak en ze wendt haar blik weer van mij af. Ik zie dat ze iets zegt tegen iemand. En ik vang wat duitse klanken en woorden op. 

Terwijl het groepje vrouwen nu vlak bij me is, kijken er meer mijn kant op. Ze observeren, hun gezichten blijven strak. En terwijl ze zo naar me kijken, lopen ze in hetzelfde tempo door. En passeren me. 

Iets heeft mijn nieuwsgierigheid getrokken. Zonder te weten waarom, blijf ik staan en volg met mijn ogen deze groep.

Twintig meter verderop in de straat houden ze opeens stil. Eén van de vrouwen met een paraplu opent haar armen en omarmt een groepsgenoot. En ik zie links van hen nog twee vrouwen elkaar omhelzen. Ik hoor hoge klanken van hun stemmen door de straat galmen. En er wordt gelachen. En nog twee omarmen elkaar. Opeens is er overal beweging in de groep. Er wordt druk door elkaar heen gelopen en iedereen doet mee. Iedereen zoekt elkaar beurtelings op en hugt elkaar. 

Ik voel een glimlach, grinnik en denk: effect op de omgeving! 

Braziliaanse kalmte

Een frisse zaterdagmiddag en de zon schijnt op mijn gezicht. Ik sta op het Klokhuisplein en heb mijn bordjes Free Hugs uitgestoken boven mijn hoofd. 

Vanuit de Kleine Houtstraat zie ik een groepje van vier mensen mijn kant op komen. Eén jonge vrouw en drie jonge mannen, allemaal gekleed in degelijk warme kleren. Ik zie dat ze sjaals en handschoenen dragen, effen gekleurd. Twee van de jongemannen lopen hand in hand met elkaar. 

Ze naderen me in een rustig tempo. Als eerste zie ik de jonge vrouw mij aankijken en breed glimlachen. Dan zien de anderen mijn bordjes. Ze communiceren iets met elkaar, nog te ver van mij om te horen. Als ze voor me staan, hoor ik een taal die ik niet versta. 

“Oh, this is so nice.’ zegt de vrouw. ‘Free Hugs! Yes, ofcourse!’

Ze blijft voor me staan, glimlacht en opent haar armen. Ik open mijn armen en we omhelzen elkaar. Ik sluit mijn ogen en voel een ontspannen, warme aanwezigheid. Samen, stil en verbonden. 

We laten onze armen zakken en doen gelijktijdig een stapje naar achter. Ik merk dat ik verrast ben door de vanzelfsprekende kalmte. Aangenaam. 

De drie jongemannen staan nu naast elkaar voor me en hebben allemaal een glimlach. Ik kijk naar de jongeman naast de vrouw. Hij doet nu een stapje naar voren en opent zijn armen. Ik open mijn armen ook en we omhelzen elkaar. Ik sluit mijn ogen en voel een ontspannen, warme aanwezigheid. We laten los en doen een pasje terug.   

Er ontstaat een ritme. Ik kijk naar de volgende, glimlach, open mijn armen, doe een stapje naar voren, omhels. Ik sluit mijn ogen en voel, Een aanwezigheid en kalmte. Rust. Eén voor één omarm ik ook de andere heren.

Ze komen uit Brazilie vertellen ze me. Ik kijk ze na met een glimlach en denk: wow, wat een Braziliaanse kalmte.

Verwarmd en omarmd door Vrolijkheid

Een zondagmiddag op visite in Gelderland. Ik sta bij de achterdeur en neem afscheid van een vriend. Onze partners en zijn drie jonge kinderen bewegen zich om ons heen. Een vierde kind wordt nu nog gedragen in de baarmoeder.  

Ruim vijf jaar geleden leerden we elkaar kennen in Haarlem. Ik was op zoek naar een trainingsruimte en hij bleek daar al actief te zijn. Zijn oprechte interesse en inspirerende missie maakten dat ik ben gaan deelnemen in verschillende van zijn activiteiten. En een warme vriendschap met hem heb ontwikkeld. 

Sindsdien heeft zijn leven bovenal in het teken gestaan van het stichten van een gezin. Drie schatten van kinderen hebben hij en zijn vrouw inmiddels op de wereld gezet. En de vierde zal naar verwachting over zes weken ook hoorbaar zijn. 

Toen hij een jubileum vierde kwam mijn partner met de suggestie voor een uniek cadeau: we schenken een paar boompjes voor zijn nieuwe boerderij annex trainingslocatie. En nu deze gerealiseerd zijn, zijn we hier om ze te planten. 

Het is een ware familie-bomen-plant-dag. Op het inmense terrein zijn plekken uitgezocht waar ze het beste tot hun recht komen. Iedereen helpt mee om de boompjes die in onze voortuin zijn gekweekt nieuwe grond te geven. Een nieuwe vruchtbare bodem om te groeien. 

En ik als ‘stadse jongen met weinig kennis en affiniteit met groen’ kom weer kwetsbare delen tegen. Mijn korte laarzen blijken in het natte bos natuurlijk een verkeerde keuze. En omringd door zoveel onbekends, weet ik me niet vanzelfsprekend te bewegen. Als een onzekere knul heb ik zelf meer instructie nodig dan dat ik een ander daarin kan voorzien. Kan ik er werkelijk van genieten om mezelf zo onthand te voelen en anderen in hun element te zien?

En dan is er heerlijke koffie, zelfgemaakte appeltaart en boterhammen. En drie paar grote kinderogen, die in stilte de twee onbekende mannen observeren. En hun ouders die met alle aandacht en toewijding de nodige duidelijkheid en veiligheid bieden voor alle indrukken op deze dag. 

Dan is er nu het afscheid. Hij en ik openen onze armen, omarmen stevig en vol. Ik sluit mijn ogen. Ik voel alom een warme en duidelijke aanwezigheid van een ander lichaam. Ik voel druk tegen mijn bovenbenen, mijn buik, mijn borstkas en schouders. Ik wordt compleet omarmd. En verwarmd. Er is stilte, tijdloos. Dankbaarheid en liefde. 

Een zondag met Vrolijkheid. 

Nice time in Brussels

Een frisse zaterdagmiddag en de zon schijnt op mijn gezicht. Het verwarmt mijn glimlach. Ik heb mijn bordjes Free Hugs afwisselend in mijn rechter- en linkerhand boven mijn hoofd. 

Ik hoor wat geluid en beweging links van me en draai me een kwartslag om. Ik zie een jongeman met zonnebril. Naast hem een vrouw van middelbare leeftijd. Hij glimlacht. En blijft glimlachend staan. 

‘Free Hugs?!’, zegt hij. Ik kan hem bijna niet horen, zijn stem is heel zacht. 

In kijk wat langer naar hem en zie dat hij een donkerblauwe, degelijke korte jas draagt. En ik zie een fleurig sjaaltje om zijn nek. Hij glimlacht en blijft nogal stijf staan. 

‘Well, yes!’, zeg ik. ‘Do you want a Free Hug?’

Ik open mijn armen, breng mijn hoofd een klein beetje naar achteren en wacht af. Hij snapt de uitnodiging en opent zijn armen ook. We doen een stapje dichter naar elkaar toe en omarmen elkaar. Ik sluit mijn ogen en voel een omarming, gespannen en met een hele, lichte druk. En ik laat hem weer los. 

‘Thank you!’ zeg ik. ‘Where are you from?’

‘We’re from Brasil’, zegt de jongeman. 

‘We’re doing a tour in Europe’, zegt de vrouw. ‘This is my son and he’s going to study in Brussels. And before he starts, we want to see some European cities.’

Ze blijven allebei nogal bewegingloos staan. Met beiden een brede glimlach. 

‘Well, how nice!’, antwoord ik. ‘I wish you a very nice time in Brussels!’

Dat het kan

Een frisse zaterdagmiddag en ik sta op het Klokhuisplein. Mijn bordjes Free Hugs in mijn rechterhand torenen hoog boven mijn hoofd.

In de verte zie ik een jongeman achter een kinderwagen lopen. En naast hem zie ik een jonge vrouw. Ik schat ze allebei begin dertig. Zij draagt een regenjas en hij een dik vest. Het is beige met horizontaal allerlei gekleurde  motieven. Verder draagt hij een baardje en snor onder zijn bruine krulletjeshaar. 

Nu ze vlak bij me zijn, kijkt hij me aan en glimlacht. En dan tikt hij met zijn rechterelleboog de jonge vrouw aan. Knikt met zijn hoofd richting de kinderwagen. Zonder een woord stapt hij naar links, kijkt me weer aan en komt mijn kant op gelopen. Als hij voor me staat, houdt hij stil. Zijn glimlach is nu breed en hij opent zijn armen. 

‘Je bent zo welkom, jongen!’,  zeg ik.

Ik open mijn armen en sluit ze om zijn borstkas heen. Ik sluit mijn ogen, breng de aandacht in mijn lijf en voel zijn armen om me heen. En er is een lichte druk tegen mijn schouderbladen. Ik sta stil in een omhelzing. Aandacht, stilte, verbinding. 

Dan laat ik mijn armen ontspannen en beweeg ze langzaam naar beneden. Ik voel hoe de jongeman de druk van zijn armen ook loslaat.

‘Voelt fijn he, dat het kan….’, zegt hij met warme stem.