Braziliaanse kalmte

Een frisse zaterdagmiddag en de zon schijnt op mijn gezicht. Ik sta op het Klokhuisplein en heb mijn bordjes Free Hugs uitgestoken boven mijn hoofd. 

Vanuit de Kleine Houtstraat zie ik een groepje van vier mensen mijn kant op komen. Eén jonge vrouw en drie jonge mannen, allemaal gekleed in degelijk warme kleren. Ik zie dat ze sjaals en handschoenen dragen, effen gekleurd. Twee van de jongemannen lopen hand in hand met elkaar. 

Ze naderen me in een rustig tempo. Als eerste zie ik de jonge vrouw mij aankijken en breed glimlachen. Dan zien de anderen mijn bordjes. Ze communiceren iets met elkaar, nog te ver van mij om te horen. Als ze voor me staan, hoor ik een taal die ik niet versta. 

“Oh, this is so nice.’ zegt de vrouw. ‘Free Hugs! Yes, ofcourse!’

Ze blijft voor me staan, glimlacht en opent haar armen. Ik open mijn armen en we omhelzen elkaar. Ik sluit mijn ogen en voel een ontspannen, warme aanwezigheid. Samen, stil en verbonden. 

We laten onze armen zakken en doen gelijktijdig een stapje naar achter. Ik merk dat ik verrast ben door de vanzelfsprekende kalmte. Aangenaam. 

De drie jongemannen staan nu naast elkaar voor me en hebben allemaal een glimlach. Ik kijk naar de jongeman naast de vrouw. Hij doet nu een stapje naar voren en opent zijn armen. Ik open mijn armen ook en we omhelzen elkaar. Ik sluit mijn ogen en voel een ontspannen, warme aanwezigheid. We laten los en doen een pasje terug.   

Er ontstaat een ritme. Ik kijk naar de volgende, glimlach, open mijn armen, doe een stapje naar voren, omhels. Ik sluit mijn ogen en voel, Een aanwezigheid en kalmte. Rust. Eén voor één omarm ik ook de andere heren.

Ze komen uit Brazilie vertellen ze me. Ik kijk ze na met een glimlach en denk: wow, wat een Braziliaanse kalmte.

Plaats een reactie