Dat het kan

Een frisse zaterdagmiddag en ik sta op het Klokhuisplein. Mijn bordjes Free Hugs in mijn rechterhand torenen hoog boven mijn hoofd.

In de verte zie ik een jongeman achter een kinderwagen lopen. En naast hem zie ik een jonge vrouw. Ik schat ze allebei begin dertig. Zij draagt een regenjas en hij een dik vest. Het is beige met horizontaal allerlei gekleurde  motieven. Verder draagt hij een baardje en snor onder zijn bruine krulletjeshaar. 

Nu ze vlak bij me zijn, kijkt hij me aan en glimlacht. En dan tikt hij met zijn rechterelleboog de jonge vrouw aan. Knikt met zijn hoofd richting de kinderwagen. Zonder een woord stapt hij naar links, kijkt me weer aan en komt mijn kant op gelopen. Als hij voor me staat, houdt hij stil. Zijn glimlach is nu breed en hij opent zijn armen. 

‘Je bent zo welkom, jongen!’,  zeg ik.

Ik open mijn armen en sluit ze om zijn borstkas heen. Ik sluit mijn ogen, breng de aandacht in mijn lijf en voel zijn armen om me heen. En er is een lichte druk tegen mijn schouderbladen. Ik sta stil in een omhelzing. Aandacht, stilte, verbinding. 

Dan laat ik mijn armen ontspannen en beweeg ze langzaam naar beneden. Ik voel hoe de jongeman de druk van zijn armen ook loslaat.

‘Voelt fijn he, dat het kan….’, zegt hij met warme stem. 

Plaats een reactie