Nice time in Brussels

Een frisse zaterdagmiddag en de zon schijnt op mijn gezicht. Het verwarmt mijn glimlach. Ik heb mijn bordjes Free Hugs afwisselend in mijn rechter- en linkerhand boven mijn hoofd. 

Ik hoor wat geluid en beweging links van me en draai me een kwartslag om. Ik zie een jongeman met zonnebril. Naast hem een vrouw van middelbare leeftijd. Hij glimlacht. En blijft glimlachend staan. 

‘Free Hugs?!’, zegt hij. Ik kan hem bijna niet horen, zijn stem is heel zacht. 

In kijk wat langer naar hem en zie dat hij een donkerblauwe, degelijke korte jas draagt. En ik zie een fleurig sjaaltje om zijn nek. Hij glimlacht en blijft nogal stijf staan. 

‘Well, yes!’, zeg ik. ‘Do you want a Free Hug?’

Ik open mijn armen, breng mijn hoofd een klein beetje naar achteren en wacht af. Hij snapt de uitnodiging en opent zijn armen ook. We doen een stapje dichter naar elkaar toe en omarmen elkaar. Ik sluit mijn ogen en voel een omarming, gespannen en met een hele, lichte druk. En ik laat hem weer los. 

‘Thank you!’ zeg ik. ‘Where are you from?’

‘We’re from Brasil’, zegt de jongeman. 

‘We’re doing a tour in Europe’, zegt de vrouw. ‘This is my son and he’s going to study in Brussels. And before he starts, we want to see some European cities.’

Ze blijven allebei nogal bewegingloos staan. Met beiden een brede glimlach. 

‘Well, how nice!’, antwoord ik. ‘I wish you a very nice time in Brussels!’

Plaats een reactie