Plof!

…. eerste wat ik hoor: plof! 

Ik kijk naar links waar het geluid vandaan kwam. Ik zie een lange, forse jongeman van een jaar of dertig  En vlak voor hem op de grond een grote vierkante sporttas. Het lijkt alsof hij opeens in een kramp is geschoten.

Ik denk: die is iets vergeten!

Hij draait zich abrupt naar links en komt in een hoog tempo op me af lopen. Ik zie nu zijn gezicht, de spieren staan strak. Hij kijkt mij recht aan en komt snel dichterbij. Zijn gezichtsuitdrukking blijft strak.  

Ik denk: gaat dit goed of moet ik opletten?

In mijn lijf gaat een knop om en ik voel: zacht. Ik spreid mijn armen en denk: ik heb niets te vrezen…

‘Je bent welkom, jongen.’ zeg ik. 

Hij staat nu voor me. Opent zijn armen en we omarmen elkaar. Met mijn gezicht kom ik tegen zijn linkerschouder. Ik sluit mijn ogen en voel een groot, stevig lichaam tegen me aan. Stil.

En we laten los. Ik doe een stapje naar achteren. Zie hoe zijn hoofd van me wegdraait. En een gezicht dat nog steeds strak gespannen staat. Hij draait zich verder om en loopt in vlot tempo naar zijn sporttas toe.

Ik kijk hem na. Draai me om naar mijn mede hugster. Ik kijk haar aan.

‘Dit heb ik nog nooit meegemaakt’,  zeg ik tegen haar. ‘Iemand die opeens zijn tas op de grond laat vallen en een hug komt halen.’

Plaats een reactie