Verwarmd en omarmd door Vrolijkheid

Een zondagmiddag op visite in Gelderland. Ik sta bij de achterdeur en neem afscheid van een vriend. Onze partners en zijn drie jonge kinderen bewegen zich om ons heen. Een vierde kind wordt nu nog gedragen in de baarmoeder.  

Ruim vijf jaar geleden leerden we elkaar kennen in Haarlem. Ik was op zoek naar een trainingsruimte en hij bleek daar al actief te zijn. Zijn oprechte interesse en inspirerende missie maakten dat ik ben gaan deelnemen in verschillende van zijn activiteiten. En een warme vriendschap met hem heb ontwikkeld. 

Sindsdien heeft zijn leven bovenal in het teken gestaan van het stichten van een gezin. Drie schatten van kinderen hebben hij en zijn vrouw inmiddels op de wereld gezet. En de vierde zal naar verwachting over zes weken ook hoorbaar zijn. 

Toen hij een jubileum vierde kwam mijn partner met de suggestie voor een uniek cadeau: we schenken een paar boompjes voor zijn nieuwe boerderij annex trainingslocatie. En nu deze gerealiseerd zijn, zijn we hier om ze te planten. 

Het is een ware familie-bomen-plant-dag. Op het inmense terrein zijn plekken uitgezocht waar ze het beste tot hun recht komen. Iedereen helpt mee om de boompjes die in onze voortuin zijn gekweekt nieuwe grond te geven. Een nieuwe vruchtbare bodem om te groeien. 

En ik als ‘stadse jongen met weinig kennis en affiniteit met groen’ kom weer kwetsbare delen tegen. Mijn korte laarzen blijken in het natte bos natuurlijk een verkeerde keuze. En omringd door zoveel onbekends, weet ik me niet vanzelfsprekend te bewegen. Als een onzekere knul heb ik zelf meer instructie nodig dan dat ik een ander daarin kan voorzien. Kan ik er werkelijk van genieten om mezelf zo onthand te voelen en anderen in hun element te zien?

En dan is er heerlijke koffie, zelfgemaakte appeltaart en boterhammen. En drie paar grote kinderogen, die in stilte de twee onbekende mannen observeren. En hun ouders die met alle aandacht en toewijding de nodige duidelijkheid en veiligheid bieden voor alle indrukken op deze dag. 

Dan is er nu het afscheid. Hij en ik openen onze armen, omarmen stevig en vol. Ik sluit mijn ogen. Ik voel alom een warme en duidelijke aanwezigheid van een ander lichaam. Ik voel druk tegen mijn bovenbenen, mijn buik, mijn borstkas en schouders. Ik wordt compleet omarmd. En verwarmd. Er is stilte, tijdloos. Dankbaarheid en liefde. 

Een zondag met Vrolijkheid. 

Plaats een reactie