Chocolate shop

Het is zondagmiddag. De zon schijnt en ik sta aan de rand van de Grote Markt in Haarlem. Ik heb mijn zonnebril op en bordjes Free Hugs zijn uitgestoken boven mijn hoofd. Ik heb al veel hugs uitgewisseld, voel me ontspannen en geniet. 

Op 10 meter afstand zie ik een vrouw van een jaar of vijftig. Ze kijkt me aan. Ze glimlacht en komt mijn kant op lopen. 

“Yeah, I’ll bring you a hug!” zegt ze met luide stem. Een overduidelijk Amerikaans accent. 

We omarmen elkaar. Ik sluit mijn ogen, breng mijn aandacht naar mijn lichaam. Ik voel een ander lichaam tegen me aan, maar geen contact. We laten elkaar los. 

Met mijn vrije hand wijs ik op mijn bordjes. “Do you know this Free Hugs?’ vraag ik haar.

Ze is er bekend mee. En direct brengt ze haar aandacht naar de omgeving, beweegt een paar passen bij me vandaan en kijkt om zich heen. 

Ik zie een andere vrouw vanaf dezelfde plek naar me toe komen lopen, ook in de vijftig. Lang donkerbruin haar, bril op. Ook zij geeft me een knuffel. En er ontstaat een gesprek.

Ze komt uit Michigan en is vijf dagen hier in Nederland. De vrouw met wie ik eerder een knuffel uitwisselde, staat er weer bij. Nu begrijp ik dat ze bij elkaar horen. 

We praten over hun kinderen. Die ze ook graag hadden meegenomen om Europa te laten zien. De kids zijn aan het werk ‘back home’. 

“Are you familiar around here?” vraagt de eerste vrouw. 

“Yes, I am.”

“Is this one the street with the chocolate shop in it?”

Plaats een reactie