Geen seconde zonder

Ik werk deels in de zorg. Daar zijn de werkzaamheden aangepast in deze bijzondere tijden. Van de twintig bewoners die we begeleiden, kom ik slechts nog maar bij één binnen voor een huisbezoek. Voor de rest ben ik veel aan het bellen, appen en mailen. En we werken niet met twee medewerkers vanuit ons Steunpunt, maar alleen.  

Het is dinsdagavond zeven uur. Ik ben vanmorgen wat eerder begonnen. Na een drukke ochtend en middag is de vooravond nu rustig. Ik ga wat eerder naar huis. 

Ik loop naar de bushalte en mijn gedachten gaan naar bewoonster T., die zich nu zeer goed lijkt te hebben aangepast aan het nieuwe ritme. Voor deze tweeenvijftig jarige vrouw, licht verstandelijk beperkt en met een zwaar autistische gedragsstoornis, een wonderbaarlijke ontwikkeling. 

En ik denk terug aan mijn zeven telefoongesprekken met andere bewoonster T. Een drieendertigjarige, mondige Amsterdamse, die op straat gesprekken aangaat met groepjes hangjongeren of senioren. En steeds in verbaal agressieve situaties terechtkomt, omdat ze zich onrechtvaardig bejegend voelt. Licht verstandelijk beperkt, kan alleen impulsief reageren en bezit een minimaal vermogen tot zelfreflectie. 

Nu bij de bushalte aankom, lees ik een appje van een buurvrouw die verderop woont in mijn wijk. Ik ken haar persoonlijk niet zo goed en wat blijkt: ik heb van haar een presentje gekregen. Zomaar, omdat ik werk in de zorg. Ze stond om zes uur voor de deur, mijn partner was thuis en nam het in ontvangst. Hij bood haar een bosje bloemen aan, welke ze afsloeg. Ze appte me: Graag gedaan, lieve Rick. Jij doet jouw werk. Daar sta je niet zo bij stil. Alleen staat de wereld er nu bij stil hoe belangrijk jullie zijn. Ik werk voor het grootste advocatenkantoor van Nederland en besef: wij kunnen wel een tijdje zonder advocaten maar geen seconde zonder jullie!

Voldaan en moe, sta ik hier nu op de bushalte. Mijn lijf trilt, ik sta half te janken en merk: ik ben geraakt….

Plaats een reactie