Hij heet Daniel….

“Hey, ben je er weer? Sta je nu hier?”

Een jonge vrouw, lang bruin sluik haar en zonnebril op, opent op tien meter afstand haar armen en komt op me af. Ik herken haar niet. Ik glimlach en open mijn armen. 

Ik denk: ik zal haar vast een keer eerder hebben gehugd.

Ze komt nu voor me staan en we omarmen elkaar. Ik sluit mijn ogen, breng de aandacht naar mijn lijf. Ik hoor hoe ze uitademt en voel hoe haar lichaam een stukje naar beneden zakt. Ze ontspant. We houden elkaar zo even vast. Ik glimlach. We zijn samen in stilte. 

En dan laten we onze armen verslappen, naar beneden zakken en doen een stapje naar achteren. 

“Hoe is het met je vandaag?” vraag ik. 

“Beetje in de war,” begint ze, “ik ben heel blij dat ik navraag heb gedaan!”. 

“Hoezo, wat bedoel je?”

“Nou, heb je even?” vraagt ze. 

“Ik heb heel lang.”

Ze vertelt dat ze vorige week koffie zat te drinken in de lunchroom van een kennis van haar. Toen een onbekende man plots opdook van achteren en een gesprekje met haar begon. In dat gesprek was hij erg complimenteus naar haar. Door zijn verschijning en toon was ze zo geraakt, dat ze van haar apropos was gebracht en er nog lang mee in gedachten heeft gelopen. En dat terwijl ze eenendertig is en al jarenlang een vriend heeft.

Het incident had haar zo bezig gehouden, dat ze besloten had terug te gaan naar de lunchroom en navraag te doen. De vreemdeling blijkt nu een bekende, regelmatige bezoeker te zijn. En hij blijkt ook al jarenlang een vaste vriendin te hebben. Ze heeft net gehoord dat hij onlangs voor de tweede keer vader was geworden. En nu weet ze niet wat ze hier allemaal van moet vinden. 

“Ik ben zo blij dat ik navraag heb gedaan.” herhaalt ze zichzelf. En met zachte verzuchting in haar stem hoor ik: “Hij heet Daniel…..”

Plaats een reactie