Uitvaart

Het is vrijdag, de dag waarop we voor de laatste keer afscheid nemen van de moeder van één van mijn allerbeste vriendinnen. Ze was al lang ziek en heeft haar leven mogen afronden op een manier zoals ze dat had gewenst. In haar slaap op de bank.

Toen mijn vriendin het me vertelde, raakte het me al diep in mijn hart. Wat deze sterke en geemancipeerde vrouw voor rol in mijn leven heeft gespeeld, kwam meer bewust op de voorgrond. 

Sinds gisterenavond loop ik af en toe spontaan te grienen hier in huis. Zie ik opeens in een documentaire een beeld van een groep betogers met een spandoek, waarop de tekst “and for those who could not join us”. Tranen. Zie ik beelden van kinderen in shock door oorlogsgeweld. Nog meer tranen. 

Vanmiddag wil ik deelgenoot zijn. In respectbetuiging aan een unieke vrouw. Vanuit liefde met elkaar verbonden, delen we ook in ons verdriet. Met hier en daar een hug. 

Plaats een reactie