Jaren geleden op de Botermarkt

Een zaterdag en ik sta op de Grote Markt in Haarlem. Voor me zie ik marktkramen en mensen die aan het winkelen zijn. Er is een constante beweging om me heen, hier op mijn stekkie voor het VVV-kantoor. 

“Ik wil wel een Free Hug, meneer.” hoor ik opeens een stem achter me. 

Ik draai me om en kijk recht in het gezicht van een jongeman. Hij kijkt me met grote ogen aan van achter een montuurloze bril. Ik schat hem een jaar of dertig. Ik zie zijn korte, zwarte krullen en mijn aandacht wordt vooral getrokken naar zijn witte tanden en brede glimlach. 

“Wat leuk dat U nu hier staat.” zegt hij. “Ik ken U, ik heb U eerder hug gegeven, dat was toen bij de Botermarkt.”

Ik denk: de Botermarkt, daar sta zeker al twee jaar niet meer, ik zou echt niet weten wie je bent, jongeman, maar wat leuk!

Ik glimlach, open mijn armen. We omhelzen elkaar. Ik sluit mijn ogen en ga met mijn aandacht naar binnen, nieuwsgierig naar de sensaties in mijn lijf. Ik voel armen, die een gelijkmatige druk uitoefenen op mijn borstkas. En daarin een ontspannen aanwezigheid. En ik merk hoe de ander evenwichtig op eigen benen staat. We zijn samen en op dit moment, één. Ik voel nu de spanning in zijn armen afnemen en ze zakken naar beneden. En ik breng mijn armen weer naast mijn lichaam. 

Hij vertelt dat hij werkt voor de FNV. Werknemers die arbeidsrechtelijke vragen of problemen hebben, kunnen bij hem terecht.

“Hey,” zeg ik, “van de week zag ik een aankondiging, er komt een nieuw regiokantoor in Haarlem. Ik woon toevallig op honderd meter van die plek.”

Ik denk: dan kom ik iedere dag naar je toe, gaan we een hug uitwisselen op de hoek van de straat.

Ik glimlach bij de gedachte. 

“Ja,” zegt de jongeman, “klopt dat hier een vestiging geopend gaat worden, maar ik werk in Utrecht.”

Ik denk: wat jammer, maar gosh, dat je mij herinnerd hebt zeg, van zomaar een knuffel jaren geleden op de Botermarkt…..  

Plaats een reactie