De bouwvakker-hug

Ik sta op het Klokhuisplein in Haarlem. Mijn bordjes Free Hugs in mijn rechterhand omhoog gestoken. 

Een vrouw en een jongeman komen vanuit de verte dichterbij. Ik schat haar een jaar of 40 en hem 20. Allebei dragen ze een lichtgekleurde regenjas. Ze kijken naar mijn bordje. En er veranderd niets aan tempo van lopen. 

Nu ze dichterbij gekomen zijn, kijkt de vrouw door de donkere glazen van haar bril me langer aan. Ik ondersteun mijn boodschap en spreid mijn armen. 

“Wil er iemand een knuffel?”, vraag ik.

De vrouw glimlacht en loopt in hetzelfde tempo recht op me af.

“Hahahaha…. Nou, vooruit dan maar, omdat je er zo aardig om vraagt.”

Vlak voor me staat ze stil, slaat haar armen om me heen geeft met haar rechterhand vier flinke kloppen op mijn rug. Mijn aandacht is nu in mijn rug. Ik voel haar kloppen, verder niets. Ik denk: ja, hoor, hier is ‘t ie: de bouwvakker!

Na de laatste rugklop laat ze direct weer los.

“Hahaha… Je bent een mooie, jij!”. Ze kijkt de jonge man aan, wend zich van me af en loopt direct weer door.

Ik denk: had jij nou contact?!

Plaats een reactie